arnitiko

…με την καλή έννοια

  • μέρες αφθονίας

    Αύγουστος 2022
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Kατηγορίες

  • Αρχείο

  • Δεν χωράς πουθενά

Τσιγάρα και πίπες μόνο σε ανοιχτούς χώρους

Posted by arnitiko στο 01/09/2010

Από 50 έως 500 ευρώ πρόστιμο θα εισπράττεις στο εξής αν σε τσιμπήσουν να καπνίζεις σε κλειστό δημόσιο χώρο της ελληνικής επικράτειας. Στους ανοιχτούς επιτρέπονται όλα. Το ερώτημα που μου δημιουργήθηκε είναι τι θα συμβεί εάν σε πιάσουν να καπνίζεις φούντα σε κλειστό δημόσιο χώρο. Θα σε πάνε αυτόφωρο για τη φούντα κι αν έχεις μόνο ένα μπάφο θα σε αφήσουν ατιμώρητο; ή θα σου ρίξουν κανένα τσουχτερό πρόστιμο για το κάπνισμα; ή μήπως πάλι θα σου ρίξουν το πρόστιμο για το κάπνισμα και στο καπάκι θα σε πάρουν στο αυτόφωρο να δεις πως είναι τα κρατητήρια το βράδυ; Αυτή η τρίτη εκδοχή είναι η χειρότερη. Αν ισχύει όμως η πρώτη, καλύτερα να καπνίζεις μόνο φούντες.

PS1: Τα παιδιά της φωτογραφίας είναι από το Μεξικό. Όπως μα λέει ο Saulo Ruiz βγήκαν από τα ρούχα τους το Μάιο του 2007 διεκδικώντας νομιμοποίηση της φούντας. Σαφώς και η διαδήλωση είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από το αίτημα.
PS2: Αν σου πω ότι έχω δύο μέρες να καπνίσω θα με πεις ΠΑΣΟΚο?
PS3: Δεν σε ξέχασα. Απλά, όπως πιθανόν θα έχεις καταλάβει, είχα πολλές δουλειές το καλοκαίρι.

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

ship to gaza

Posted by arnitiko στο 31/05/2010

– Άνοιξε την τηλεόραση γρήγορα.
– Τι έγινε;
– Επιτέθηκαν οι ισραηλινοί στα πλοία που πήγαιναν στη Γάζα. Έχει νεκρούς λένε. Ήταν και η Μαρία σε ένα πλοίο…

Τα όπλα ηττήθηκαν ήδη. Ο Στόλος της Ελευθερίας πληγώθηκε ανεπανόρθωτα αλλά δεν απέτυχε. Το μήνυμα ελευθερίας που μετέφερε, κατόρθωσε με βαρύ τίμημα να το στείλει σε όλο τον κόσμο.

PS.: Τη Μαρία δεν τη γνωρίζω προσωπικά. Όμως την έχω διαβάσει πολλές φορές, όπως σ’ αυτό το κείμενο, λίγες μέρες πριν το ταξίδι της.

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Exams

Posted by arnitiko στο 21/05/2010

Όλη η χώρα στα θρανία αναστενάζει. Στη Ρόδο, το κόλπο με το κινητό ναυάγησε. Σε χιλιάδες άλλες περιοχές της χώρας το κλασικό σκονάκι αποδείχθηκε και σήμερα αξεπέραστο.

Posted in Uncategorized | 3 Σχόλια »

1277 miles north

Posted by arnitiko στο 14/04/2010

Τα παγωμένα νερά δεν απέτρεψαν τους κολυμβητές της πρώτης φωτογραφίας από μια βουτιά στη λίμνη Wannsee. Από τις 2 του μήνα οι υπεύθυνοι για τη διαχείριση της λίμνης έδωσαν το πράσινο φως σε όσους θερμόαιμους θέλουν να την επισκεφτούν για να δροσιστούν.

.

.

.

..

.


.

.

.

Με διαφορά μίας εβδομάδας, δηλαδή μόλις την περασμένη Παρασκευή, άρχισε η κολυμβητική περίοδος και για το ενός έτους ελεφαντάκι της δεύτερης φωτογραφίας ονόματι Ko Raya. Μαζί με την οικογένειά του θα απολαμβάνουν στο εξής και μέχρι τον επόμενο χειμώνα το καθημερινό τους μπανάκι στην τεχνίτη λίμνη του ζωολογικού κήπου όπου διαμένουν, κοντά σε ένα από τα κανάλια του Spree.
.

.

.

.

.

..


.

Δεν ξέρω αν θα βουτούσα στη λίμνη Wannsee, γιατί μόλις πριν από περίπου ένα μήνα ολόκληρη η περιοχή ήταν ακόμη χιονισμένη και κομμάτια πάγου επέπλεαν στην επιφάνειά της. Σίγουρα θα ήθελα όμως να πάω μια βόλτα να περπατήσω στις όχθες της, να απολαύσω τον καφέ μου κοντά στη φύση και να χαλαρώσω. Μου πέφτει όμως λίγο μακριά. Ως εναλλακτική θα προτιμήσω να επισκεφτώ το ελεφαντάκι και να απολαύσω τις φιγούρες του μέσα στο νερό.
Ξέρω, είχα πολύ καιρώ να σου γράψω. Ελπίζω να επανορθώσω μόλις επιστρέψω από Berlin.

PS. Κι ελπίζω τελικά να κατορθώσω να φτάσω ως εκεί, γιατί τα τελευταία εικοσιτετράωρα όλα μου πάνε κόντρα.

Posted in Uncategorized | 1 Comment »

still like you

Posted by arnitiko στο 06/11/2009

διαδικτυακή… καντάδα

Posted in Uncategorized | 3 Σχόλια »

temptation of an anarchist

Posted by arnitiko στο 29/10/2009

– Έλα ρε μαλάκα Κούκι. Τι σκατά έπαθες? Φρόντισε να είναι τίποτα σοβαρό γιατί με κουβάλησες άρον άρον στο κέντρο και έχω ένα σωρό πράγματα στο κεφάλι μου.
– Στο είπα ότι είναι πολύ σοβαρό.
– Για λέγε…
– Ξέρεις ρε μαλάκα τι έμαθα? Το όνομα του τύπου που πότισε βιτριόλι την Κούνεβα. Το πιστεύεις? Τον λένε…
– Πως το ξέρεις ρε μαλάκα? Τον πιάσανε?
– Εδώ είναι το σοβαρό της υπόθεσης, φίλε. Τον ξέρουν οι μπάτσοι, τουλάχιστο κάποιοι μπάτσοι, αλλά δεν τον μαζεύουν.
– Τι λες ρε μαλάκα? Είναι δυνατόν? Και τι είναι αυτός ο τύπος?
– Φασίστας πρέπει να είναι. Ρεμάλι του κεράτα. Μπλεγμένος με μπραβιλίκια και τέτοια.
– Και γιατί δεν τον μαζεύουν?
– Έλα ντε? Μπατσιλίδικα κόλπα.
– Καλά ρε μαλάκα, κι εσύ πως το έμαθες? Λένε τέτοια οι μπάτσοι σε δημοσιογράφους?
– Τι με πέρασες ρε, κανέναν φλώρο που πάει και τους γλύφει όλη μέρα?
– Γιατί, τους γαμάς στα κρυφά?
– Άντε γαμήσου ρε μαλάκα. Στο ‘χω πει χίλιες φορές: άλλο τι γράφω στην εφημερίδα κι άλλο τι κάνω. Επαγγελματίας είμαι, δε δουλεύω στον Ριζοσπάστη. Κάτσε να σου τα πω και βγάλε συμπέρασμα…

——–Cut———–

Είχε κλείσει ένα τρίωρο καθισμένος στο ίδιο παγκάκι, πάνω στην πλάτη, και είχε πιαστεί ο κώλος του. Αλλά στη συγκεκριμένη θέση έβλεπε, ανάμεσα από τα κλαδιά, απευθείας την πόρτα του καφέ, όπου τα έπινε αυτό το σίχαμα. Για παν ενδεχόμενο πριν φύγει από το σπίτι είχε πάρει μαζί του και ένα λουρί σκύλου. Στο δρόμο μάζεψε έναν κοπρίτη. Του δωσε λίγο φαΐ, τον έδεσε και τον πήρε μαζί του στο παγκάκι για ξεκάρφωμα. Επί τρεις ώρες είχε τα μάτια του καρφωμένα στην πόρτα του καφέ. Ο κοπρίτης ήταν ήσυχος κι ευτυχώς όλο αυτό το δίωρο πέρασαν μέσα από την πλατεία μόνο τρεις γέροι. Που και που έριχνε κλεφτές ματιές στο θάμνο που είχε κρύψει τη σακούλα με το σιδερικό, αλλά δεν είχε φόβο. Ψυχή δεν πλησίαζε.
Κάπνιζε το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο και προσπαθούσε να μην φιλοσοφεί περισσότερο το θέμα. Δεν είχε περιθώριο για πισωγυρίσματα. Ό,τι ήταν να γίνει θα γινόταν σε δύο λεπτά. Μπάμ μπαμ. Μετά είχε όσο χρόνο ήθελε να το ξανασκεφτεί. Σε τελική ανάλυση και να μετάνιωνε δεν θα χανόταν ο κόσμος. Ίσα ίσα θα βρομούσε λιγότερο.
Για το κάθαρμα δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία. Ακόμη και δίκη να τον περνούσαν θα μπορούσε να καταθέσει ο ίδιος ως βασικός μάρτυρας κατηγορίας. Τον ήξερε πλέον απ’ έξω κι ανακατωτά, τι κουμάσι ήταν. Τον είχε ακούσει με τα ίδια του τα αυτιά να εξομολογείται πως επιτέθηκε στην Κούνεβα. Και πάλι όμως παρασύρονταν σε προβληματισμούς. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να σκέφτεται όλα αυτά εκείνη την ώρα. Έπρεπε να παραμείνει συγκεντρωμένος αποκλειστικά στο στόχο του και να έχει καθαρό μυαλό για να αντιδράσει άμεσα και αποτελεσματικά σε περίπτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά. Όλα τα υπόλοιπα έπρεπε να περιμένουν το πολύ για δύο ώρες (πόσο περισσότερο θα καθόταν ο κανάγιας να τα πίνει;).
Μισή ώρα αργότερα άνοιξε το δεύτερο πακέτο τσιγάρα. Ο μαλάκας δεν έλεγε να βγει από μέσα κι άρχισαν να τον ζώνουν τα φίδια μήπως την κοπάνησε χωρίς να τον πάρει χαμπάρι. Ο σκύλος είχε αράξει δίπλα του και είχε πάρει ένα ύφος, λες και ήξερε τι παιζόταν, ο μπαγάσας. Αραχτός και τσιτωμένος ταυτόχρονα.
Από την πόρτα του καφέ βγήκαν άλλοι δύο, αλλά τίποτα. Όταν συμπλήρωσε τρεις ώρες αναμονής άρχισε να μετράει και τα λεπτά. Τα νεύρα του κόντευαν να σπάσουν. Μια σκεφτόταν να πάρει το σκύλο και να φύγει και την άλλη να μπουκάρει μέσα στο καφέ και να φάει τον πούστη ζωντανό, μπροστά σ’ όλο τον κόσμο.
Ξαφνικά τον είδε να βγαίνει. Κουρούπελο είχε γίνει ο μαλάκας και είχε άλλους δύο μαζί του. Αν τον πήγαιναν σπίτι του, επειδή φαινόταν πολύ λιώμα, τι θα έκανε; Άνοιξε μια κονσέρβα, την έδωσε στον σκύλο για να τον ξεφορτωθεί και πήρε τον μαλάκα με τους άλλους δύο από πίσω. Στάθηκε μόνο να πάρει τη σακούλα με το κουμπούρι. Στα 300 μέτρα οι δύο μαλάκες έσπασαν κι άφησαν το απόβρασμα μόνο του. Εκείνος συνέχισε το δρόμο για το σπίτι. Ήταν τελείως λιώμα και είχε βάλει τον «αυτόματο». Περπατούσε σχετικά γρήγορα, για το μεθύσι που είχε, αλλά έχανε από κανένα βήμα και πήγαινε καρφί την ίδια διαδρομή που έκανε κάθε βράδυ. Άρχισε να τον πλησιάζει σε απόσταση καμιά δεκαριά μέτρα. Άνοιξε τη σακούλα, πήρε από μέσα το πιστόλι, το έβαλε στην τσέπη και πέταξε τη σακούλα σε ένα κάδο. Πρέπει να είχε ανεβάσει 120 σφυγμούς το λεπτό αλλά ήταν σίγουρος πως τα είχε όλα υπό έλεγχο. Το σίχαμα έστριψε στο δρόμο της πολυκατοικίας του κι εκείνος πλησίασε σχεδόν στα πέντε μέτρα.
Μόλις τον είδε να μπαίνει στην είσοδο του πάρκιγκ της οικοδομής κατέβασε την κουκούλα από το κεφάλι και κάλυψε το πρόσωπο. Ο μαλάκας έμενε στο ισόγειο και η πόρτα του έβλεπε στο πάρκιγκ. Ήταν ανεξάρτητη από την είσοδο της πολυκατοικίας γεγονός που διευκόλυνε την κατάσταση. Τον είχε πλέον μπροστά του να προσπαθεί να σταθεί όρθιος, μεσ’ το μεθύσι του, και να ψάχνει το κλειδί της πόρτας ανάμεσα στα υπόλοιπα που είχε στο μπρελόκ.
«Ακίνητος», ακούει μια φωνή πίσω του. Γυρνά, βλέπει μια σκιά και πυροβολεί αυθόρμητα. Βλέπει τον τύπο που του φώναξε να πέφτει στο έδαφος. Γυρνά ξανά πίσω και βλέπει τον μαλάκα να πέφτει κι εκείνος. Τι διάολο; Τρέχει στον «φαντομά» που προσπάθησε να τον σταματήσει. Βογκούσε πεσμένος κάτω. Είχε χτυπηθεί από τη σφαίρα στο πόδι και δεν μπορούσε να κουνηθεί. «Ποιος είσαι εσύ ρε πούστη;» ρωτάει χωρίς να πάρει απάντηση. Βλέπει δίπλα του ένα κουμπούρι και το κλοτσάει στην άκρη. «Ποιος είσαι ρε;» ξαναρώτα και του κόβει μια γερή κλοτσιά στην κοιλιά. Μέσα από το ψευτοδερμάτινο που φορούσε διέκρινε μια θήκη για πιστόλι. «Μπάτσος είσαι ρε καριόλη;» ρωτάει ξανά και αρχίζει να ψάχνει το σακάκι. «Μπάτσος είναι ο μαλάκας! Να σε γαμήσω ρε πούστη». Κοιτάζει στο σκοτάδι για τον άλλο τον μαλάκα. Ήταν ακόμα πεσμένος. Αρπάζει το κουμπούρι του μπάτσου, του τραβάει ακόμα μια κλοτσιά και τρέχει στον άλλον. Δεν φαινόταν να έφαγε καμιά αδέσποτη. Εξάλλου δεν ακούστηκε δεύτερος πυροβολισμός. Μάλλον από το μεθύσι έπεσε και ξεράθηκε, σκέφτηκε. Πάει να το πιάσει και τον βλέπει να κουνιέται. Σηκώθηκε στα γόνατα, ξέρασε και κάθισε δίπλα στην πόρτα του μισολιπόθυμος.
Τον παράτησε και κοίταξε πάνω στα μπαλκόνια. Δεν φαινόταν κανένας. Και να είχε βγει κάποιος έξω δεν θα μπορούσε να δει τι γινόταν. Στο πάρκιγκ είχε σκοτάδι πίσσα. Κρατούσε στα χέρια του τα δύο πιστόλια και κοίταζε μια τον μπάτσο και μια τον μαλάκα. «Θα σας γαμήσω και τους δυο ρε πούστηδες» είπε και χωρίς να χάσει χρόνο σκούπισε καλά το δικό του το πιστόλι και το βαλε στο δεξί χέρι του μαλάκα. Μετά σκούπισε καλά και τη μπαχατέλα του μπάτσου, την κράτησε με τα δύο χέρια και σημάδεψε το μίασμα στο θώρακα.
Έκλεισε τα μάτια… Τίποτα. Ξανά… Τίποτα. «Γαμιόλη είναι η τυχερή σου μέρα», είπε. Τον έφτυσε στα μούτρα και γύρισε στον μπάτσο. Του τράβηξε ακόμη μια κλοτσιά, για παν ενδεχόμενο, έβγαλε τις σφαίρες από το κουμπούρι και του το άφησε στα δυο μέτρα.
Άρχισε να περπατάει γρήγορα αλλά δεν έτρεχε. Τρία στενά παρακάτω άναψε τσιγάρο. Μέχρι να το καπνίσει έφτασε στο σταθμό. Μόλις μπήκε άκουσε ένα τρένο να πλησιάζει. Πέταξε το τσιγάρο κι έτρεξε στο πρώτο βαγόνι. Κατέβηκε δυο στάσεις πιο κάτω και περπάτησε κανένα πεντάλεπτο. Ξεφορτώθηκε τις σφαίρες και την κουκούλα. Είδε απέναντι ένα σινεμά, που έπαιζε την ταινία του Βούλγαρη. Η τελευταία προβολή είχε αρχίσει πριν από ώρα. Έκοψε εισιτήριο και μπήκε.
Ήξερε ότι κατά πάσα πιθανότητα την είχε βαμμένη. Αν τον μάζευαν οι μπάτσοι θα του φόρτωναν ολόκληρο τον εμφύλιο. Αυτό που δεν μπορούσε να χωρέσει το κεφάλι του, ήταν το πώς πήρε την απόφαση να σκοτώσει το απόβρασμα. Πόσο μαλάκας ήταν. Σπάστηκε και με την κωλοταινία του Βούλγαρη, σηκώθηκε κι έφυγε.

————Cat————

– Πού είσαι ρε και σε περιμένω τόση ώρα.
– Κουλάρισε ρε μαλακά. Όλα καλά.
– Τι «όλα καλά»?
– Όλα καλά, σου λέω. Δεν τρέχει τίποτα.
– Τι «δεν τρέχει τίποτα», ρε μαλάκα. Πες τι έμαθες. Τι λένε οι μπάτσοι?
– Δεν λένε τίποτα, σου λέω. Σαν να μην έγινε τίποτα. Δεν σε ξέρουν, δεν σε είδαν.
– Δηλαδή?
– Δηλαδή ρε μαλάκα, ο μπάτσος που χτύπησες υποτίθεται ότι περνούσε τυχαία από εκεί και τραυματίστηκε από ατύχημα. Είπε ότι εκπυρσοκρότησε το όπλο του από λάθος δικό του. Προφανώς παρακολουθούσε τον μαλάκα, αλλά αυτό δεν μπορεί να το πει.
– Με ξέρει όμως?
– Όχι δεν σε ξέρει.
– Και πως είσαι σίγουρος?
– Άμα σε ήξερε, θα γνώριζε ότι αυτή τη στιγμή μιλάμε μαζί, όπως και ότι μιλάμε από τα πάντα και φυσικά θα μας είχαν γαμήσει ήδη και τους δύο. Εξάλλου τόσες μέρες που πηγαινοέρχομαι στο σπίτι σου δεν θα με σταματούσαν? Εγώ δεν θα είχα δει κάτι? Το σπίτι είναι καθαρό. Να γυρίσεις πίσω και μη φοβάσαι. Προφανώς ο μπάτσος θα σε πέρασε για κανέναν καλόπαιδο από το σινάφι του μαλάκα του φασίστα και θα υπέθεσε ότι είχατε προηγούμενα. Ή μπορεί και να σε πέρασε για κανέναν τσαντάκια, που τα βρήκε σκούρα και τράβηξε σιδερικό. Τι να σου πω. Πάντως ούτε ξέρουν ποιος είσαι, ούτε τι ήθελες να κάνεις εκείνο το βράδυ.
– Και με τον μαλάκα τι γίνετε?
– Αυτός τα έχει χάσει τελείως. Καταρχήν πιστεύω πως δεν κατάλαβε καν ότι του την έπεσες. Δεν πρέπει να πήρε χαμπάρι τίποτα. Κι να πήρε δεν θα είναι σίγουρος αν ήταν πραγματικότητα ή τα φαντάστηκε. Είναι τελειωμένος ο τύπος. Τι να σου πω. Εγώ πάντως ρε μαλάκα, αν ήμουν στη θέση σου εκείνο το βράδυ θα τον είχα φάει τον πούστη. Δεν θα του χάριζα.
– Έτσι πίστευα κι εγώ, μεγάλε. Έτσι πίστευα κι εγώ…

Posted in Uncategorized | 3 Σχόλια »

emptylondon

Posted by arnitiko στο 04/09/2009

Λίγες ώρες αφού ανέβασα το συγκεκριμένο μουσικό αριστούργημα (αρχικά μόνο του, χωρίς κείμενο) έλαβα ένα σχόλιο από τον Πανωςκ, που με κάνει να υποκλιθώ μπροστά στις μουσικές του γνώσεις.
Παραθέτω το σχολείο και εξηγούμαι:

πανωςκ είπε
04/09/2009

Τώρα αυτό που άκουσα κάτι μου θυμίζει, αλλά τι; Godspeed You Black Εmperor? 28 days? Γαμώ την τρέλα μου, αυτά τα ποστρόκ όλα ίδια είναι, αλλά γαμάτα.

Ο τίτλος του τραγουδιού είναι «East Hastings» και το έγραψαν πράγματι οι καναδοί Godspeed You! Black Emperor. Επίσης το τραγούδι ακούγεται στην ταινία «28 days later». Με είχε συγκλονίσει όταν παρακολούθησα την ταινία και ήταν ο λόγος για τον οποίο αναζήτησα ολόκληρο το soundtrack (φυσικά στο ίντερνετ).
Κι εδώ αρχίζουν τα ωραία (γι’ αυτά υποκλίνομαι)
Όταν αναζήτησαν τον τίτλο του τραγουδιού στο track list του επίσημου soundtrack δεν τον βρήκα. Τον αναζήτησα πολλές φορές. Άκουσα και ξανάκουσα όλα τα κομμάτια αλλά δεν μπορούσα να εντοπίσω καν το συγκεκριμένο. Η μελωδία του μου θύμιζε ένα άλλο κομμάτι του soundtrack αλλά όχι αυτό που έψαχνα. Κι όμως ήμουν σίγουρος ότι το είχα ακούσει στην ταινία. Όταν έπεσε στα χέρια μου το DVD της ταινίας το αναζήτησα και πάλι. Εκεί το βρήκα. Ήταν κομμάτι-φάντασμα! Γιατί υπήρχε στην ταινία αλλά όχι στο soundtrack.
Έπρεπε να λάβω αυτό το σχόλιο σου για να βρω την αφορμή να το ψάξω ξανά.
Έλυσα το μυστήριο διαβάζοντας σχετική καταχώρηση στη wikipedia. Όπως γράφει στην καταχώρηση για το soundtrack της ταινίας το «East Hastings» των Godspeed You! Black Emperor πράγματι ακούγεται στο φιλμ αλλά δεν συμπεριλήφθηκε στο επίσημο soundtrack album. Μάλιστα ο συντάκτης του κειμένου επιβεβαιώνει ότι σε πολλούς έχει δημιουργηθεί σύγχυση για το συγκεκριμένο κομμάτι και το ταυτίζουν με το «In the House – In a Heartbeat», που περιλαμβάνεται στο soundtrack album.
Υποθέτω πως η όλη υπόθεση διαλευκάνθηκε σχετικά πρόσφατα κρίνοντας από το γεγονός ότι η συγκεκριμένη σελίδα της wikipedia ανανεώθηκε πρόσφατα (μόλις τον περασμένο Ιούλιο). Συμπτωματικά την ίδια περίοδο ανανεώθηκε και η καταχώρηση στη wikipedia για το επίμαχο αριστούργημα, το «East Hastings».
Το εκπαιδευμένο όμως αυτί του Πανωςκ, με το άκουσμα και μόνο της μελωδίας του έφερε στο νου και τους δημιουργούς της και την ταινία στην οποία ακούγεται!
Δεν θυμάμαι τι ακριβώς σκεφτόμουν το πρωί και επέλεξα το συγκεκριμένο κομμάτι για να δοκιμάσω για πρώτη φορά να ανεβάσω μουσική στο blog με τη νέα υπηρεσία του wordpress, το soundcloud. Η τυχαία αυτή επιλογή μου και το σχόλιό με οδήγησαν τελικά σε αυτό το post.

PS. Καλό ξημέρωμα και καλή διαδήλωση!

Posted in Uncategorized | 3 Σχόλια »

Ραντεβού το Σεπτέμβρη!

Posted by arnitiko στο 15/08/2009

Της πόλης τα φωτάκια σαν κάρβουνα αναμμένα

σε μία μεγάλη θράκα που καίει συνεχώς

Οι νύχτες μαγεμένες του φεγγαριού τσουλήθρα

κι η αγάπη μας μένει ξανά στο προσεχώς

Έξω από την πόρτα σου μια θάλασσα θ’απλώσω

και θα σου κεντήσω μια χρυσή ακρογιαλιά

με την τρύπια βάρκα μου κρυφά θα σε σιμώσω

και θα ναυαγήσω στη γλυκιά σου αγκαλιά…

Της πόλης τα φωτάκια θα πάρουνε το δρόμο

και θα γενούν αστέρια ψηλά στον ουρανό

Η πόλη θα κοιμάται και θα έρθεις σαν αέρας

για να με ξημερώσεις σε κόσμο μαγικό

Μπρος στα σκαλοπάτια σου παράσταση θα στήσω

θα’ρθουνε ορχήστρες με τρομπόνια και βιολιά

Σαν ανάψει η γιορτή θα πιω και θα μεθύσω

να βρω λίγο θάρρος να σου δώσω δυο φιλιά…

.

PS: tram21, περίμενέ μεεεε!!

Posted in Uncategorized | 2 Σχόλια »

ούτε 28 μέρες μετά

Posted by arnitiko στο 13/08/2009

Ο παραλογισμός των εξελίξεων στο σίριαλ της Siemens με κούρασε τόσο πολύ αυτές τις μέρες που από υποσυνείδητη αυτοάμυνα άρχισα να διαβάζω στα media για την έφοδο «Μαύρων Κορακιών» σε φάρμα με μινκ (βιζόν τα αναφέρει ο κ. Μπαμπινιώτης). Τα «Μαύρα Κοράκια» (θα μπορούσε να θεωρηθεί πλεονασμός το «μαύρα» αλλά μάλλον έχει πολιτική σκοπιμότητα) είναι προφανώς ομάδα ακτιβιστών οικολόγων, με παράνομη δράση και συνεπώς εφαρμόζει συνωμοτικούς κανόνες.
Το σαββατοκύριακο που πέρασε, λοιπόν, τα «Μαύρα Κοράκια» μπήκαν σε δύο φάρμες στο Άσκιο Κοζάνης, έκοψαν τα συρματοπλέγματα στις περιφράξεις και άνοιξαν τα κλουβιά, στα οποία κρατούνταν 8.000 μινκ. Πολλά ζωάκια άρχισαν αν τρέχουν μανιασμένα προς την ελευθερία. Η οποία ελευθερία, δυστυχώς, για τα περισσότερα αποδείχτηκε πρόσκαιρη και για κάποια μοιραία.
Οι ιδιοκτήτες είπαν στους δημοσιογράφους ότι διέφυγαν από τις δύο φάρμες συνολικά 7.000 μινκ. Από αυτά, 5.500 κατόρθωσαν να τα μαζέψουν ξανά και να τα γυρίσουν στα κλουβιά τους. Άλλα 1.000 βρέθηκαν στους δρόμους σκοτωμένα από αυτοκίνητα. Περίπου 500 αγνοούνται. Πρόβλημα φαίνεται να υπάρχει και για όσα επέστρεψαν στα κλουβιά, διότι –σύμφωνα πάντα με τους ιδιοκτήτες- τα μινκ αναπτύσσουν τάσεις κανιβαλισμού όταν δεν ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Έτσι όσα επέστρεψαν στα κλουβιά τρώγονται μεταξύ τους, επειδή οι ιδιοκτήτες δεν τα γνωρίζουν ένα προς ένα για τα ομαδοποιήσουν ξανά ανά οικογένεια.
Στις παράπλευρες απώλειες της ενέργειας των «Μαύρων Κορακιών» περιλαμβάνεται και ο επιπόλαιος, όπως έγραψαν οι εφημερίδες, τραυματισμός ενός τετράχρονου κοριτσιού. Το δάγκωσε απελευθερωμένο μινκ ενώ έπαιζε στην πλατεία του Ασκίου.
Τώρα θα αναρωτηθείς, ποιο είναι τελικά το όφελος από την έφοδο που έκαναν τα «Μαύρα Κοράκια». Όσον αφορά τα συγκεκριμένα ζωάκια, το όφελος είναι μηδαμινό. Ακόμα και τα ελάχιστα που γλίτωσαν είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να επιβιώσουν. Όμως έτσι κι αλλιώς όλα αυτά τα ζώα ζούσαν σε άθλιες συνθήκες και σε κάθε περίπτωση κανένα δεν θα γλίτωνε το σφάξιμο. Οπότε θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι εξαρχής δεν ήταν δυνατό να υπάρξουν απώλειες (με εξαίρεση την περίπτωση του μικρού κοριτσιού).
Ο στόχος όμως της εφόδου επιτεύχθηκε με το πλήγμα που υπέστησαν οι δύο εκτροφείς.
Η ιστορία μου θύμισε λίγο το αριστούργημα του Danny Boyle, «28 Days Later» (από το οποίο και η παραλλαγή του τίτλου). «Οικοτρομοκράτες» με καλές προθέσεις απελευθερώνουν άθελά τους τον πανικό και τελικά το θάνατο που έσπειραν άλλοι.

PS: Αν θες ρίξε μια ματιά και σε ένα βίντεο από παρόμοια έφοδο, πιθανόν της ίδιας ομάδας, σε φάρμα με μινκ της Σιάτιστας τον περασμένο Δεκέμβριο. Κατέγραψαν τα ζωάκια μέσα στα κλουβιά τους.

Posted in Uncategorized | 1 Comment »

free Christoforakos!

Posted by arnitiko στο 13/08/2009

Η φτηνή ελληνική διασκευή του σίριαλ της Siemens, που προβάλεται στις τηλεοράσεις –αντί βραζιλιάνικης καλοκαιρινής σαπουνόπερας– φαίνεται να έχει μία σχετική απήχηση στους συνταξιούχους που επέστρεψαν από τα λουτρά. Αλλιώς δεν εξηγείται η εμμονή των τηλεοπτικών ειδημόνων και των φανφαρολόγων της πολιτικής να σε πείσουν ότι ο μέγας απατεώνας της χώρας είναι ο Χριστοφοράκος, που τον εμφανίζουν ως άλλον Κοσκωτά.
Την πατήσαμε ως έθνος, θέλουν να σε πείσουν, επειδή αυτός ο αδίστακτος κακοποιός θα μείνει στη Γερμανία και θα τη σκαπουλάρει με μερικούς μήνες φυλακή.
Λες κι αν ερχόταν εδώ θα σάπιζε στα μπουντρούμια και θα ‘τρωγε «νόμιμο» ξύλο σαν κοινός λαθρομετανάστης.
Δεν προσπαθούν όμως να σε πείσουν για την δήθεν βαριά τιμωρία που τον περιμένει αν τον γυρίσουν στην Ελλάδα. Ξέρουν ότι δεν τσιμπάς τόσο εύκολα. Ο στόχος τους είναι σε πείσουν ότι η ελληνική βερσιόν του σκανδάλου Siemens έχει πρόσωπο και ονοματεπώνυμο: Μιχάλης Χριστοφοράκος.
Θέλουν να σε πείσουν ότι όταν μία πολυεθνική λαδώνει τα γρανάζια της εκάστοτε κυβέρνησης και της εκάστοτε αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν φταίει ούτε η ίδια η πολυεθνική ούτε αυτοί που έβαλαν τα λεφτά στην τσέπη. Φταιει ο αναλώσιμος υπάλληλος της πολυεθνικής (στέλεχος, έστω) που εκτελώντας τις εντολές των αφεντικών του υπέδειξε αυτούς που έπρεπε να πάρουν -και τελικά πήραν- το ζεστό παραδάκι.
Στην Ελλάδα αν ένας απατεώνας λαδώσει με ψίχουλα έναν υπαλληλάκο δημόσιας υπηρεσίας και μετά τον καταγγείλει, απαλλάσσεται από την απάτη για την οποία ήθελε να λαδώσει. Αυτό λέγεται μέτρο κατά της διαφθοράς και εξασφαλίζει την τάξη στέλνοντας στη φυλακή τον κουτοπόνηρο υπαλληλάκο και βγάζοντας λάδι τον καρχαρία-απατεώνα.
Το πρόβλημα όμως στην περίπτωση του σκανδάλου της Siemens είναι ότι αντιστράφηκαν οι συσχετισμοί. Αυτός που μπορεί να καταγγείλει για να βγει λάδι είναι ο αναλώσιμος υπάλληλος της πολυεθνικής Χριστοφοράκος. Οπότε η μόνη διέξοδος για να διασφαλιστεί η τάξη ήταν να τον στείλουν πακέτο στη Γερμανία.
Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν οι τηλεοπτικοί αναλυτές. Η συνέχεια του σίριαλ επί της οθόνης…

PS. Για σένα δουλεύω, Χριστοφοράκε

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »