arnitiko

…με την καλή έννοια

  • μέρες αφθονίας

    Νοέμβριος 2008
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
  • Kατηγορίες

  • Αρχείο

  • Δεν χωράς πουθενά

Archive for Νοέμβριος 2008

Ο Μανούσος φιλούσε απαίσια

Posted by arnitiko στο 27/11/2008

Βαθιά νυχτωμένα –όπως πάντα– τα Μίντια έχουν ξεσελώσει από τη μέρα που γύρισα από τις διακοπές μου στην Ουρανούπολη με το «σκάνδαλο του Βατοπεδίου».

Η αλήθεια είναι ότι όλη η ιστορία περί «σκανδάλου» άρχισε από μία αθώα χειρονομία θεοσεβούμενων δημοσίων λειτουργών: Ο Εφραίμ είχε γενέθλια και τα παιδιά της κτηματικής εταιρίας του έκανε δώρο μία λιμνούλα. Τη βλέπει εκείνος και διαπιστώνει ότι δεν του κάνει (είχε πολλά βατράχια). Χρησιμοποιεί λοιπόν την κάρτα αλλαγής που βρήκε στη συσκευασία, επιστρέφει στο κατάστημα το δώρο και προσφέροντας ένα τενεκέ αγιορείτικο λαδάκι στους πωλητές τσιμπάει για πάρτι του στη μισή τιμή κάτι φιλετάκια που πάντοτε ονειρεύονταν.

Καχύποπτος εκ φύσεως ο Εφραίμ ξυπνάει μια νύχτα που ‘χε δει στον ύπνο του χρυσόβουλα και ανοίγει τον ονειροκρίτη. «Κακό σημάδι» έγραφε. Θυμήθηκε επίσης πως κουβαλώντας τον τενεκέ στο κατάστημα του είχε χυθεί λίγο λάδι και σάστισε. «Όλος ο κόσμος τζογάρει στο χρηματιστήριο κι εγώ ούτε μία offshore δεν έχω» σκέφτηκε και από το επόμενο πρωί άρχισε να ξεπουλάει τα φιλέτα στα παπαδοπαίδια του.

Κι ενώ όλα πήγαιναν ρολόι δραπετεύουν από την υπόγα της Μονής τέσσερα κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά.

«Έλα Θοδωρή, ο Γιώργος είμαι. Κοίταξε, αυτή η κατάσταση με τους παπάδες δεν πάει άλλο. Τους ξέφυγε η Ντέμπορα. Εγώ δεν ξαναπάω εκεί. Σκέφτομαι μάλιστα να βάλω δύο δικά μου παιδιά να κάνουν έρευνα κι ο,τι προκύψει» ήταν το μυστηριώδες μήνυμα που κατέγραψε ο τηλεφωνητής του υπουργείου το επόμενο πρωί.

Τη μεσημέρι της ίδια μέρας ρεπόρτερ του Σταρ εντόπισαν στην παραλία της Βιστωνίδας τη Ντέμπορα με τις τρεις φίλες της. Τις φιλοξενούσε μία δικαστίνα που διατηρούσε αυθαίρετο στην περιοχή από την εποχή που ήταν πρωτοδίκης (πριν κι απ’ το ΠΑΣΟΚ ακόμα να φανταστείς). Οι αποκαλύψεις –με μπόλικες γαργαλιστικές λεπτομέρειες και τις συνήθεις υπερβολές των καναλιών- άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Ο ίδιος ο Καραμανλής, ένα μεσημέρι που τα δίδυμα κοιμήθηκαν νωρίς, βρήκε την ευκαιρία και παρενέβη. Κάλεσε τον Εφραίμ να πάει στη Βουλή, να τσιμπήσουν όλοι μαζί το κάτι τις και να τα πούνε σαν άνθρωποι βρε αδερφέ.

Κι ο Εφραίμ πήγε. Στην είσοδο τον περίμενε ο Μανούσος. Μόλις τον είδε έσκυψε και του φίλησε το χέρι. Πολλά ειπώθηκαν γι’ αυτό το φιλί. Μόνο ο Χατζόπουλος όμως, που έτυχε να περνάει εκείνη την ώρα από δίπλα τους, άκουσε τη συνομιλία των δύο αντρών. Έτσι αποκαλύφθηκαν όλα.

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Αγαπάτε αλλήλους

Posted by arnitiko στο 24/11/2008

Το «μάθημα»
…Και τότε ο Πιλάτος αμέσως τον ρωτά: «Τι είναι λοιπόν αλήεθα;» Ο Χριστός, όμως, δεν του απάντησε. Ο Πιλάτος απογοητεύτηκε. Ίσως περίμενε να ακούσει κάποια θεωρία και δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι η Αλήθεια βρίσκονταν ολοζώντανη μπροστά του

και οι εργασίες
– Η αλήθεια που αποκάλυψε ο Χριστός, ήταν παρόμοια με αυτή που είχαν διατυπώσει οι αρχαίο φιλόσοφοι. Σωστό ή λάθος;
– Ο Πιλάτος κατάλαβε ποια ήταν η αλήθεια. Σωστό ή λάθος;
– Η αλήθεια ταυτίζεται με το πρόσωπο του Χριστού. Σωστό ή λάθος;

Συμπέρασμα: Μ’ αυτό τον τρόπο τα παιδιά της έκτης δημοτικού μαθαίνουν από το βιβλίο των θρησκευτικών (σελίδες 12-13) να σκέφτονται ορθολογικά και οξύνουν την κρίση τους. Και ακριβώς για αυτό το λόγο το μάθημα των θρησκευτικών πρέπει να είναι υποχρεωτικό. Επειδή δεν πρόκειται περί κατήχησης. Σε καμία περίπτωση. Το είπε εξάλλου και ο αρμόδιος υπουργός: «Το μάθημα των Θρησκευτικών δεν έχει ομολογιακό-κατηχητικό χαρακτήρα αλλά είναι γνωσιολογικό, δηλαδή συμπεριλαμβάνει αναφορές όχι μόνον στην επικρατούσα θρησκεία αλλά και σε άλλα δόγματα και θρησκείες». (Το ακριβές κείμενο για κατέβασμα εδώ).

Και μη σε παραξενεύει που οι παπάδες επιμένουν στον υποχρεωτικό χαρακτήρα του μαθήματος. Το κάνουν μόνο και μόνο επειδή θέλουν όλα τα παιδιά να έχουν σφαιρική γνώση για τις θρησκείες.

Απορία: Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι για πιο λόγο ενώ το μάθημα έχει καθαρά γνωσιολογικό χαρακτήρα οι αλλόθρησκοι έχουν δικαίωμα εξαίρεσης. Κακώς. Αν θέλουν οπωσδήποτε μία εξαίρεση ας εξαιρεθούν από τα μαθηματικά. Ή ακόμα καλύτερα από τη φιλοσοφία, που στο κάτω κάτω δεν εκφράζει παρόμοια αλήθεια με αυτή του Χριστού.

Και ένα προσωπικό βίωμα (άσχετο): Στο χώρο που δουλεύω ήρθε κάποια στιγμή ένας παπάς κρατώντας βασιλικούς και ένα σταυρό στα χέρια. Όποιον έβλεπε τον κατάβρεχε με τους μουσκεμένους βασιλικούς. Κάθε καταβρεγμένος με τη σειρά του φιλούσε το σταυρό. Έφτασε μπροστά μου και σε ένδειξη σεβασμού (παρά το κατάβρεγμα) σηκώθηκα όρθιος. Έτυχε όμως να μην έχω όρεξη για φιλιά εκείνη την ώρα. «Φίλα το σταυρό», μου είπε εκείνος. «Όχι, ευχαριστώ» του απάντησα. «Γιατί, δεν είσαι χριστιανός;» με ρώτησε, μπροστά σε όλους τους συναδέλφους μου. «Όχι δεν είμαι» αναγκάστηκα να του πω για να με αφήσει.

Πριν απομακρυνθεί μου γεννήθηκε μία έντονη και ανεξήγητη επιθυμία να τον ρωτήσω αν ήταν ΠΑΣΟΚος ή ΝεοΔημοκράτης. Δυστυχώς δεν πρόλαβα, Έφυγε πολύ γρήγορα

Όσο για τη φωτογραφία (επίσης άσχετη αλλά η καλύτερη που έχω αυτή την ώρα): Πρόκειται για έναν χρυσό vibrator 18 καρατίων, αξίας 15,750 $(!!!) που παρουσιάστηκε την περασμένη Πέμπτη στη Sexpo της Μελβούρνης από σουηδό σχεδιαστή. Για ακριβά γούστα…

Posted in Uncategorized | 2 Σχόλια »

Διαστημικά σκουπίδια

Posted by arnitiko στο 12/11/2008

Τις προάλλες εκεί που περπατούσα στον βόρειο πόλο του Άρη σκόνταψα πάνω σε μία λαμαρίνα. Έπεσα κάτω με τα χέρια, από ένστικτο, αλλά έσκισα το μικρό μου δαχτυλάκι πάνω σ’ ένα αιχμηρό κομμάτι πάγου.

Χωρίς να το πολυσκεφτώ και με το δάχτυλο να αιμορραγεί, σηκώθηκα κι έριξα μια κλοτσιά στην παλιολαμαρίνα.

Στιγμιαία μου φάνηκε σαν να λαμπίριζε κάτι πάνω της, αλλά μετά που την ξανακοίταξα από μακριά (δέκα μέτρα την έστειλα με την κλοτσιά) δεν είδα τίποτα και δεν έδωσα σημασία.

Τσαντισμένος από το πέσιμο γύρισα στο μονοθέσιο spacecraft μου, τράβηξα μια γκαζιά και γύρισα σπίτι, στη Σαλονίκη.

Με παίρνει χθες τηλέφωνο ο Κουκι (φίλος καρδιακός αλλά παντελώς ανυποψίαστος για τις συχνές διαστημικές μου περιπέτειες) και ανάμεσα σε διάφορα φιλοσοφικά ζητήματα που αναλύσαμε μού λέει: «Ρε μαλάκα, έμαθες για το Φοίνιξ, το ρομποτάκι της NASA στον Άρη, που σταμάτησε ξαφνικά να λειτουργεί?»

«Ε, και?» του λέω κι εγώ αλλά το ‘κοψα. Τι να του ΄λεγα του ανθρώπου ότι ξέρεις φίλε εγώ κάθε Σάββατο πρωί πάω για καφέ στον Κρόνο (και τώρα που είπα Κρόνο θυμήθηκα ότι πρέπει να πληρώσω και τα κοινόχρηστα στην ομώνυμη εταιρεία που βάζει πετρέλαιο στην πολυκατοικία μας).

«Δεν είναι συγκλονιστικό ρε συ», μου λέει «ότι τώρα αυτό το χαλασμένο ρομποτάκι θα παραμείνει στην επιφάνεια του Άρη?»

Με το που το ακούω κολλάω.

«Χέστηκα» του λέω για το ρομποτάκι και το επαναλαμβάνω ως δικαιολογία για να κλείσω το τηλέφωνο.

Με μανταρισμένο ακόμα το δάχτυλο (μεγάλο σκίσιμο λέμε), ψάχνω στο γραφείο να βρω μια εφημερίδα. Αρπάζω στα χέρια μου την Καθημερινή και τι να δω?

Στο πρωτοσέλιδο κεντρική φωτογραφία (όπως φαίνεται και δίπλα) η είδηση ότι το εξερευνητικό όχημα «Μαρς Λάντερ» των μπούφων της NASA έπαψε να εκπέμπει σήματα από την επιφάνεια του Άρη.
«Ρε, λες?» σκέφτηκα. Γυρίζω στη σελίδα 12 και παθαίνω πλάκα. Σταμάτησε, λέει, να εκπέμπει σήμα στις 2 Νοεμβρίου, δηλαδή την Κυριακή που είχα πάει εγώ στην Άρη. Το ρομποτάκι είχε τραβήξει συνολικά 25.000 φωτογραφίες, σύμφωνα με το κείμενο.
Προς στιγμήν προβληματίστηκαν μήπως πρόλαβε να βγάλει κι εμένα την ώρα που το κλοτσούσα αλλά και να με ‘βγαλε φαίνεται ότι δεν θα πρόλαβε να τη στείλει στη NASA. Πάλι καλά.
Αποφάσισα πάντως να τις κόψω τις βόλτες στον Άρη. Γέμισε διαστημικά σκουπίδια και χαλασμένα ρομποτάκια.

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Blogers vs δημοσιογράφων

Posted by arnitiko στο 03/11/2008

Είναι οι blogers δημοσιογράφοι? Μπορούν να τους αντικαταστήσουν? Πλησιάζει η μέρα που τα “παραδοσιακά” μέσα ενημέρωσης θα αντικατασταθούν από τα blogs? Την -κλασική πλέον αλλά όχι ξεπερασμένη- συζήτηση αναζωπύρωσε τις δύο προηγούμενες εβδομάδες η ημερίδα που διοργάνωσε το Τμήμα Δημοσιογραφίας του ΑΠΘ για τη “Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blog και Νέα Μέσα”.
Τα σχόλια που διάβασα σε διάφορα blogs ήταν κάθε άλλο από εγκωμιαστικά. Και δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Ακόμα και τα μικρόφωνα ψυλλιάστηκαν το μέγεθος της μπουρδολογίας που θα εκστομίζονταν στην αίθουσα και σαμποτάρισαν την εκδήλωση.
Άντεξα να παρακολουθήσω μόνο το πρώτο μέρος της εκδήλωσης, με εισηγητές τους Παναγιωταρέα, Ξυδάκη, Ανδριωτάκη και Δρανδάκη, και μετά έφυγα (εκ των υστέρων διάβασα ότι ακολούθησε σοβαρή συζήτηση).
Οι τρεις πρώτοι εμφανίζονταν ως υπέρμαχοι των παραδοσιακών ΜΜΕ και ο Δρανδάκης είπε οτι πιστεύει πως κάποτε δεν θα υπάρχουν δημοσιογράφοι αλλά μόνο bloger.
Αυτό που με έκανε να φύγω ήταν η επιχειρηματολογία και από τις δύο πλευρές.
Η τριάδα μιλούσε για δημοσιογραφική εγκυρότητα, αξιοπιστία, δεοντολογία και άλλες παρόμοιες αρετές που κατά τη γνώμη τους μόνο οι δημοσιογράφοι μπορούν να έχουν κατ’ αποκλειστικότητα (ενώ η μαύρη αλήθεια είναι ότι φωτογράφιζαν ακριβώς τις μεγάλες πληγές της -σύγχρονης ελληνικής- δημοσιογραφίας, δηλαδή την έλλειψη εγκυρότητας, αξιοπιστίας και κανόνων δεοντολογίας).
Η συζήτηση έπιασε πάτο όταν ο Δρανδάκης έθεσε το ερώτημα εάν ένας δημοσιογράφος θα μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό από έναν bloger στην κάλυψη της ίδιας της ημερίδας. Με ένα στόμα οι υπόλοιποι απάντησαν “μα και βέβαια!”. Πέρα από το οτι στην πράξη διαψεύστηκαν την επόμενη μέρα (άρες μάρες κουκουνάρες έγραφαν όσες εφημερίδες ασχολήθηκαν, σε αντίθεση με πολλά blogs που αν και όχι με άριστη κριτική αποτύπωσαν σαφώς καλύτερα όσα είχαν συμβεί), τους διαψεύδει η ίδια η λογική. Δηλαδή, πραγματικά, τι περισσότερο θα μπορούσε να κάνει ένας δημοσιογράφος στην κάλυψη της ημερίδας? Να βγάλει την είδηση – λαβράκι που δεν θα έπαιρνε χαμπάρι κανένας από τους υπόλοιπους? Πόσο πιο αντικειμενικός θα μπορούσε να είναι δηλαδή? Μία απλή ημερίδα ήταν.
Από την πλευρά του ο Δρανδάκης παρουσίασε μία φωτογραφία με το πλήθος που παρακολουθούσε την ομιλία του Ομπάμα το καλοκαίρι στο Βερολίνο. Κι επειδή όλοι κρατούσαν φωτογραφικές μηχανές συμπέρανε πως πολλοί θα ήταν blogers και συνεπώς το γεγονός είχε καταγραφεί και αναμεταδοθεί επαρκώς χωρίς να χρειάζονται δημοσιογράφοι. Το σκεπτικό του συνοψίζονταν στο οτι οι δημοσιογράφοι είναι απλά μεσολαβητές της ενημέρωσης και οτι από τη στιγμή που η τεχνολογία παρέχει τη δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας μεταξύ του αποστολέα ενός μηνύματος ή παρατηρητή γεγονότος με τον τελικό αποδέκτη, τότε ο δημοσιογράφος μπορεί να καταργηθεί.
Τα επιχειρήματα ήταν τόσο άστοχα και από τις δύο πλευρές που μου έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν το ίδιο τους το αντικείμενο πανεπιστημιακοί δάσκαλοι (δυστυχώς αυτούς έχουμε).

Περίμενα λοιπόν
έστω από κάποιον να ακούσω ότι θεωρητικά τα blogs θα μπορούσαν να υποκαταστήσουν τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, με την προϋπόθεση όμως οτι θα υιοθετούσαν τον τρόπο λειτουργίας τους.
Ο πολίτης – δημοσιογράφος, μπορεί να μην είναι επαγγελματίας του είδους αλλά δεν παύει να είναι δημοσιογράφος. Και σαφώς υπάρχουν blogers καλύτεροι από πολλούς δημοσιογράφους.
Υστερεί όμως o bloger έναντι των παραδοσιακών ΜΜΕ διότι είναι μόνος του. Τα παραδοσιακά ΜΜΕ διαθέτουν δημοσιογραφική ομάδα και οργάνωση, που τους επιτρέπει να έχουν καθημερινά σφαιρική εικόνα της ειδησεογραφίας, να την ιεραρχούν και τελικά να τη μεταδίδουν με τρόπο και στην έκταση που θα καλύπτουν τις ανάγκες ενημέρωσης των πολιτών.
Το παράδειγμα για την κάλυψη της ημερίδας ήταν ενδεικτικό. Ναι, ο bloger θα την κάλυπτε επαρκώς αλλά δεν μπορούσε ταυτόχρονα να μάθει για τις καταλήψεις στα σχολεία που γίνονταν την ίδια μέρα, για την γενική απεργία που ετοιμάζονταν την επόμενη, για τις εξελίξεις στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου που βρίσκονταν στο απόγειό του κλπ. Ακόμα και να μάθαινε δεν προλάβαινε να γράψει.
Η απάντηση του bloger δεν μπορεί να είναι “ψάξε σε άλλα blogs να μάθεις για τα υπόλοιπα θέματα”. Η σφαιρική κάλυψη της ειδησεογραφίας και επικαιρότητας δεν μπορεί να είναι θέμα τύχης (“όλο και κάποιος θα έχει γράψει κάτι”) αλλά απαιτεί οργάνωση. Από την πηγή της ενημέρωσης μου απαιτώ να είναι παρούσα στα σημαντικά γεγονότα, δεν αρκούμαι στο να ελπίζω οτι κάποιος θα βρεθεί να με πληροφορήσει γι’ αυτά που με ενδιαφέρουν και καθορίζουν τη ζωή μου.
Συνεπώς οι blogers θα μπορούσαν να υποκαταστήσουν τα παραδοσιακά ΜΜΕ εάν οργανώνονταν μεταξύ τους και παρουσίαζαν τη δουλειά ως σύνολο με τις απαραίτητες περικοπές (δεν έχω χρόνο να διαβάσω το μανιφέστο κάθε οικολογικής ομάδας για παράδειγμα, θέλω όμως να μάθω από ένα περιεκτικό κείμενο τα περιβαλλοντικά προβλήματα της περιοχής μου).
Θεωρώ οτι μία οργανωμένη ομάδα (κολεκτίβα ίσως;) πολιτών – δημοσιογράφων (blogers) θα ήταν δυνατό να καλύψει τις ανάγκες ενημέρωσής μου, θεωρητικά τουλάχιστο. Αλλά για να γίνει αυτό δεν αρκούν τα επιτεύγματα της τεχνολογίας. Ο ανθρώπινος παράγοντας είναι και πάλι πολύ πιο καθοριστικός.
Ακόμη όμως κι αν γεννιόταν η ομάδα των blogers θα υπήρχε χώρος για έναν επιχειρηματία να στήσει το δικό του κερδοφόρο μέσο ενημέρωσης, με επαγγελματίες δημοσιογράφους (απλά υπαλλήλους του δηλαδή) και να κονομάει. Ο πλουραλισμό στην ενημέρωση βλέπεις θα είναι και πάλι αναγκαίος.

ΥΓ1: Σαφώς και θα προτιμούσα μια κολεκτίβα ανεξάρτητων δημοσιογράφων για την ενημέρωσή μου.

ΥΓ2: Κάτι πολύ σημαντικό που είπε ο Ανδριωτάκης (τον οποίο κατακεραύνωσαν οι blogers) ήταν οτι το ίντερνετ (και η δημόσια συζήτηση που γίνεται σ’ αυτό) δεν πρέπει να καταντήσει γήπεδο (και αντίστοιχα η συζήτηση γηπεδικού επιπέδου).

ΥΓ3:Και μερικά link με σχόλια για την ημερίδα:
Πρόχειρο Τετράδιο
Νέα της Οδοντιατρικής | Dental Blog
argos.wordpress.com
Η σελίδα της ημερίδας: Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blog και Νέα Μέσα

Posted in Uncategorized | 1 Comment »