Οι εφημερίδες δίνουν καθημερινά εξετάσεις, λένε οι παλιοί εφημεριδάδες. Κρίνοντας από τα πρωτοσέλιδα της Πέμπτης, ο Αγγελιοφόρος πήγε πιο διαβασμένος να διαγωνιστεί στα Μαθηματικά σε σύγκριση με Τα Νέα. Έτσι του φάνηκαν τα θέματα παιχνιδάκι.Εκτός βέβαια κι αν έκανε καμιά χοντρή πατάτα σε κάποια άσκηση, έβγαλε λάθος αποτέλεσμα και δεν το πήρε χαμπάρι.
Με τα Μαθηματικά δεν μπορείς να ξέρεις, θα μου πεις. Δεν υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση. Όλα είναι υποκειμενικά. Ή σε άλλο μάθημα ισχύει αυτό? Ή σε κανένα?
Μπέρδεμα τα μαθηματικά! Κι ακόμα μεγαλύτερο οι εφημερίδες
Το βράδυ της Παρασκευής μέθυσα με αλκοόλ και μουσικές των Ladytron. Μέχρι τις τρεις το πρωί ταξίδευα με το tram21 στους φρέσκους, ηλεκτρονικούς ήχους του πολυεθνικού σχήματος, πίνοντας μπίρες και καπνίζοντας (κι ας το ‘χω κόψει από τον περασμένο Φλεβάρη).
Το πρωί της ίδιας μέρας αν μου ‘λεγες ότι θα απολάμβανα περισσότερο να παρακολουθώ κλιπάκια του γκρουπ στο Youtube παρά τα μέλη του ζωντανά στη σκηνή, από απόσταση οκτώ μέτρων θα σε περνούσα για μαλάκα. Εγώ, που πέρσι ψηνόμουν να βγάλω αεροπορικά εισιτήρια για να πάω να τους δω στο Βερολίνο, θα προτιμούσα να χαζεύω στο ίντερνετ και μάλιστα την ίδια βραδιά που το συγκρότημα έπαιζε ζωντανά στην πόλη μου; Με τίποτα
Κι όμως! Αυτό θα προτιμούσα αλλά μέχρι το βράδυ της Παρασκευής δεν το ήξερα. Και έτρεξα μέχρι το Principal με την ψυχή στο στόμα, αμέσως μετά τη δουλειά και αφού προηγουμένως έχωσα τους υπόλοιπους συναδέλφους μου για να με καλύψουν. Έφτασα όμως στην ώρα μου, πριν οι Ladytron βγουν στη σκηνή. Πήρα μία μπίρα και περίμενα. Πήρα και δεύτερη. Πριν πάρω την τρίτη η μουσική σταμάτησε. Όχι για να αρχίσει η συναυλία αλλά επειδή… τελείωνε! Συναυλία διάρκειας δυόμισι μπουκαλιών μπίρας και μάλιστα μικρών (330 ml)! Για τέτοιο πράμα σου γράφω.
Γύρισα σπίτι χωρίς τύψεις που δεν πλήρωσα ούτε cent για να τους δω. Άνοιξα το PC για να βεβαιωθώ ότι η μουσική τους εξακολουθούσε να μου αρέσει και τους απόλαυσα συνεχίζοντας παράλληλα την αλκοποσία από μπουκάλια κανονικού μεγέθους.
Την επόμενη μέρα έπαιζαν στη γειτονιά μου οι SKA – P. Δεν τους ακούω και δεν πήγα αλλά πληροφορήθηκα ότι η συναυλία ήταν το κάτι άλλο. Αν θες να πάρεις μια γεύση, ρίξε μια ματιά εδώ.
PS1. Πάντα πίστευα ότι η μουσική (όπως και όλα τα πνευματικά έργα) δεν πρέπει να πουλιέται και ότι οι μουσικοί, αν θέλουν να ζήσουν από την τέχνη τους να ξεχάσουν τις πωλήσεις των cds και να κάνουν συνέχεια συναυλίες. Αλλά μετά την εμπειρία της Παρασκευής διαπιστώνω ότι ακόμη και για κάποιους πολύ καλούς μουσικούς τα πράγματα θα είναι δύσκολα χωρίς τις δισκογραφικές. Ευτυχώς για τη Mira υπάρχει η βιολογία (!?)
PS2. Στην εικόνα δεν είμαι εγώ (ή μήπως είμαι?) Την ξεσήκωσα από τη 2η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης, που επίσημα θα αρχίσει στη Θεσσαλονίκη την ερχόμενη Κυριακή και θα κρατήσει μέχρι τέλη Σεπτέμβρη.
PS3. Αν όμως έχεις όρεξη για εικαστικά πέρνα μια βόλτα τις επόμενες μέρες από τον Πολυχώρο του Μύλου να απολαύσεις τα φρούτα της Λάουρας Ράπτη. Εγώ θα σου πω μόνο ότι προλαβαίνεις να πας μέχρι της 14 Ιουνίου. Για περισσότερα δες εδώ κι εδώ.
Απόπειρα απαξίωσης του αγώνα των εργατών του Σικάγου το 1886, θα μπορούσες να μου πεις για την πρωτομαγιά των λουλουδιών. Μέρα που είναι, το ξέρω, σε καταλαμβάνει μία αγωνιστική διάθεση και δεν σηκώνεις πολλά.
Σε προειδοποιώ όμως πως δεν αργεί η ώρα (μάλιστα είναι ήδη αργά) που οι ίδιοι εργάτες της Πρωτομαγιάς θα διεκδικήσουν τα λουλούδια τους. Όχι με τις στημένες κηδείες που σέρνονται στους δρόμους κάθε χρόνο την ίδια μέρα. Αλλά με μια απεργία σαν αυτή του Σικάγου, από εξεγερμένους ενάντια στις τσιμεντουπόλεις που εξαναγκάστηκαν να χτίσουν και να κατοικήσουν.
Έχω δυο μήνες να σου γράψω αλλά είμαι εδώ. Πότε καλά, πότε όχι. Περνάω δίπλα σου. Στέκομαι πίσω σου. Σε βλέπω. Σε ακούω. Σε αγγίζω. Ψιθυρίζω και σου τραγουδώ…
.
PS1. Στο δρόμο τα πράγματα αγριεύουν. Αν έχεις ρούχα με κουκούλες μην τα φοράς αλλά και μην τα πετάς. Κρύψτα! Θα μας χρειαστούν
PS2. Έγιναν πολλά τις μέρες που έλλειπα. Τα δυσάρεστα θα τα ξαναβρούμε μπροστά μας, γι’ αυτό σου γράφω επιγραμματικά ορισμένα από τα πιο ευχάριστα:
- Η Μάγια μ’ αγαπά (μου το είπε πολλές φορές)!
- Γνώρισα έναν μυστήριο γιατρό που μου έκανε εγχείρηση κι επέζησα
Με τον κίνδυνο να με κατηγορήσεις ως κρυφο-ψηφοφόρο του ατσαλάκωτου «δημάρχου της πόλεώς μας» σου γράφω για δύο ειδήσεις που διάβασα σήμερα στη «Μακεδονία». Η Σαλονίκη, λέει, είναι πρωταθλήτρια στην ανακύκλωση ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών. Ανακύκλωσε πέρσι 250 τόνους από δαύτες ενώ η Αθήνα ανακύκλωσε μόνο 97 τόνους και ο Πειραιάς 13. Βέβαια το «πρωταθλήτρια» δεν είναι τόσο εύστοχος όρος στην συγκεκριμένη περίπτωση, διότι είναι άστοχη η σύγκριση του όγκου των ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών σκουπιδιών που παράγει μία πόλη ενός εκατομμυρίου κατοίκων με τον αντίστοιχο οποιασδήποτε επαρχιακής πόλης που δεν ξεπερνά σε πληθυσμό τους 200.000 κάτοικους. Σε σύγκριση όμως με την Αθήνα και τον Πειραιά, η Σαλονίκη διέπρεψε.
Η δεύτερη είδηση είναι περισσότερο πολιτικάντικη. Ή καλύτερα παραπολιτική. Συνεργεία του δήμου, λέει, πήγαν στη διασταύρωση Δελφών και Δροσίνης, όπου στήνεται εργοτάξιο του μετρό, και σήκωσαν έναν φοίνικα ηλικίας 80 ετών και ύψους περίπου δέκα μέτρων (κι ας μην του φαίνεται), για να τον μεταφυτεύσουν μπροστά στο τερατούργημα που χτίζει ο ατσαλάκωτος στην παραλιακή. Δηλαδή, από τη μία τσιμεντάρει έναν από τους τελευταίους ανοιχτούς χώρους που έχει το κέντρο της Σαλονίκης για να φτιάξει δημαρχείο-τέρας και από την άλλη ο «δήμαρχος της πόλεώς μας» κρατάει λίγο χώρο για το φοινικάκι (πες το και φοινικάρα, το ίδιο κάνει).
Αλλά ο ατσαλάκωτος δεν είναι κανένας χθεσινός, όπως φαίνεται να πιστεύουν μερικοί – μερικοί.
Μετά τα ξεφτιλίκια που τράβηξε την περασμένη εβδομάδα ο εξ Αθηνών ομόλογός του Nikitas, με την σφαγή στο (πρώην) παρκάκι της Πατησίων και Κύπρου, στην Κυψέλη, το ζύγισε καλά το πράμα.
Σου, λέει, «αν κάνω κι εγώ τα ίδια μπορεί να με κράξουν οι εδώ πρασινοφρουροί (πασοκικών, συριζικών και τρεμοπουλικών αντιλήψεων γενικώς). Αν όμως τους βγω από αριστερά χτίζω προφίλ ευαίσθητου και οικολογικά συνειδητοποιημένου πολιτικού ανδρός. Κι όλα αυτά με ένα κωλοφοινίκι! Μα, είμαι πρώτος!»
Μπορεί βέβαια και να μην είναι έτσι ακριβώς τα πράματα. Τον συγκεκριμένο φοίνικα λέει τον έχει σώσει και παλιότερα ο ατσαλάκωτος. Όπως και να χει, μου κάναν εντύπωση και οι δυο ειδήσεις και είπα να σε ενημερώσω.
Θεός μπορεί να μην υπάρχει. Αλλά καλού κακού ρίξε που και που καμιά μεταλαβιά (αν όχι στο παράρτημα που διαθέτει η Εκκλησία της Ελλάδος στη γειτονιά σου, κάντο σπίτι σου ή σε όποιο μπαρ προτιμάς).
Αυτή την άποψη – ότι πιθανότατα δεν υπάρχει θεός – έχουν οι βρετανοί ουμανιστές. Και ξεκίνησαν σχετική διαφημιστική καμπάνια στα λεωφορεία του London.
Για την καμπάνια δεν σου γράφω, διότι υποθέτω θα διάβασες
στις εφημερίδες, σε blogs και σε forums.
Θα σταθώ λίγο σ’ αυτό το probably της καμπάνιας.
Στο site τους οι βρετανοί ουμανιστές λένε ότι το ‘βαλαν καταρχήν για νομικίστικους λόγους, δηλαδή για να μην φάνε καμιά καμπάνα από την εκεί Επιτροπή Διαφημιστικής Πρακτικής. Σωστή επιλογή.
Κατά δεύτερων λένε ότι το ‘βαλαν γιατί είναι πιο σωστό το «πιθανότατα δεν υπάρχει θεός» από το σκέτο «δεν υπάρχει θεός». Με το σκεπτικό, λένε, ότι όπως επιστημονικά δεν μπορεί να αποδειχτεί η ύπαρξη του θεού έτσι δεν μπορεί να αποδειχθεί και η ανυπαρξία του. Παραπέμπουν και σε έναν σύγχρονο (σχεδόν) αθεϊστή, ονόματι Richard Dawkins, που υποστηρίζει ότι είναι «σχεδόν σίγουρο» πως δεν υπάρχει θεός.
Και τελικά καταλήγουν οι βρετανοί ουμανιστές ότι το probably είναι πιο χαριτωμένο και κάνει το σύνθημά τους πιο πιασάρικο και θετικό (positive).
There’s probably no god λοιπόν και definitely μεγάλη η προβολή των βρετανών ουμανιστών.
και βεβαίως
There’s probably no god but he still sells
PS1: Όπως πιστεύω θα έχεις καταλάβει, πιθανότατα δεν είμαι αντίθετος στην καμπάνια. Απλά δυσκολεύομαι (εξ ονόματος) να είμαι positive.
PS2: Το ότι είμαι arnitiko δεν σημαίνει ότι είμαι και το emo της foto. (αυτό είναι σίγουρο).
PS3: Κατά μία probably not αξιόπιστη πληροφορία, δεξιά του emo στη foto είναι ο (σχεδόν) αθεϊστής Richard Dawkins, σε μία από τις πιο πρόσφατες probably αθεϊστικές – ακτιβιστικές του ενέγειες με θέμα “probably κι εγώ μπορώ να σας μεταλάβω”.
Τη λύση στο πρόβλημα των χιλιάδων κολασμένων που για να επιβιώσουν ταλαιπωρούνται καθημερινά στα φανάρια των δρόμων ανακάλυψε, ως άλλος Κολόμβος, ένας εισαγγελέας.
«Παρατηρείται έντονα το φαινόμενο να κατέρχονται στο οδόστρωμα και να διέρχονται μεταξύ των αυτοκινήτων, που βρίσκονται σε διακοπή πορείας προ των φωτεινών σηματοδοτών, δύο ή περισσότεροι επαίτες, κατά τρόπο που δημιουργεί προφανή κίνδυνο παράσυρσής τους μόλις τα οχήματα ξεκινούν στο πράσινο» διαπίστωσε εύστοχα ο εισαγγελέας (διάβασε σχετικά στη «Μακεδονία»).
Και ποιο τρόπο βρήκε για να τους προστατέψει; Διέταξε την τροχαία να τους κόβει κλήσεις!!!
Μα, τέτοια ευαισθησία;;;;!!!!
Αυτός πια δεν είναι εισαγγελέας. Θα πρότεινα ανεπιφύλακτα να ανακηρυχθεί Άγιος και προστάτης των παιδιών των φαναριών.
Συγκεκριμένα σε τρία αποσπάσματα από την τελευταία προκήρυξή του:
1 – Για την ανθρώπινη ζωή. «Σ ένα καθεστώς που στηρίζεται στην βία και την τρομοκρατία, η αξία της ανθρώπινης ζωής εξαρτάται από τον ρόλο της εκάστοτε ζωής μέσα σε αυτό… Από εδώ και στο εξής την αξία της ανθρώπινης ζωής των φτωχών, των απόκληρων, των κολασμένων αυτής της κοινωνίας μπορούμε να την υπερασπιστούμε μόνο με τα όπλα»
Από τη στιγμή που υιοθετείς τα μέσα του αντιπάλου σου – ανεξάρτητα από το ποιος τελικά θα επικρατήσει – έχεις ήδη χάσει. Διότι ουσιαστικά γίνεσαι ίδιος με τον αντίπαλό σου.
Με τα όπλα δεν μπορείς να υπερασπιστείς καμία αξία ανθρώπινης ζωής. Με τα όπλα εξ’ ορισμού απειλείς ή αφαιρείς τη ζωή.
2 – Για την επανάσταση. «Αυτό που εμείς πιστεύουμε είναι πως το να επιχειρείς επαναστάσεις άοπλος είναι σαν να υπογράφεις την θανατική σου καταδίκη, αλλά και την καταδίκη όσων έλθουν μαζί σου. Ας φανταστούμε πως ζούμε μια κοινωνική αναταραχή πιο μεγάλη και πιο μαζική από αυτή του Δεκέμβρη, με έναν κρατικό μηχανισμό να έχει παραλύσει και μια κυβέρνηση να φεύγει νύχτα από τη χώρα. Ας φανταστούμε πως βρισκόμαστε σ’ ένα κενό εξουσίας, πως έχουμε καταλάβει το κέντρο της Αθήνας και επιχειρούμε την δημιουργία μιας επαναστατικής κομμούνας για πρώτη φορά στα χρονικά της ελληνικής επαναστατικής ιστορίας. Ας φανταστούμε το κέντρο της πόλης χωρίς αστυνομικά τμήματα, τα υπουργεία άδεια και κατειλημμένα από επαναστάτες και τον λαό, τις τράπεζες κλειστές. Πώς μπορεί μια επαναστατική κομμούνα να σταθεί αν δεν υποστηρίζεται από τα όπλα;»
Ζητούμενο ακόμη και για κοινοβουλευτικά κόμματα, με χιλιάδες μέλη και υποστηρικτές, παραμένει ακριβώς το πως θα πείσουν το λαό να διώξει την κυβέρνηση νύχτα και να καταλάβει το κέντρο της Αθήνας μαζί με τα υπουργεία της. Αυτό θα αρκούσε. Ούτε όπλα θα ήταν απαραίτητα στη συνέχεια, ούτε ο κόσμος θα ήταν ποτέ ίδιος.
3 – Για τη χρήση των όπλων. «Γιατί αυτό που αναδείξαμε είναι ότι αν λίγοι αγωνιστές κατάφεραν στην πιο αστυνομοκρατούμενη περιοχή της Αθήνας να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με τους φρουρούς του καθεστώτος και να τους απαξιώσουν επιχειρησιακά, τότε μπορούμε να φανταστούμε τι θα μπορούσε να καταφέρει ένα μαζικό ένοπλο επαναστατικό κίνημα»
Ένα μαζικό ένοπλο επαναστατικό κίνημα θα σκότωνε αλλά δεν θα έπειθε και δεν θα έσωζε κανέναν. Ο λαός δεν περιμένει μία επαναστατική κομμούνα να τον σώσει. Διότι απλά δεν γνωρίζει με πιο τρόπο μπορεί να σωθεί. Πρώτα πρέπει να μάθει και να βεβαιωθεί ότι μπορεί με κάποιο τρόπο να σωθεί. Μετά θα κάνει το θαύμα μόνος του. Με μοναδικό όπλο τον εαυτό του. Όπως έκαναν οι φίλοι του Αλέξη τον Δεκέμβρη.
Imagine
Σε ένα κόσμο ακραία βίαιο η απάντηση του επαναστάτη δεν μπορεί να είναι ακόμη περισσότερη βία.
Ο επαναστάτης του βίαιου κόσμου κρατάει νεροπίστολο και δεν κουράζεται να ρίχνει συνέχεια νερό (κατά προτίμηση γλυκό, για όσους διάβασαν όλη την προκήρυξη).
…
ή κατακλυσμός μπουρδολογίας? 
