still like you

διαδικτυακή… καντάδα

temptation of an anarchist

- Έλα ρε μαλάκα Κούκι. Τι σκατά έπαθες? Φρόντισε να είναι τίποτα σοβαρό γιατί με κουβάλησες άρον άρον στο κέντρο και έχω ένα σωρό πράγματα στο κεφάλι μου.
- Στο είπα ότι είναι πολύ σοβαρό.
- Για λέγε…
- Ξέρεις ρε μαλάκα τι έμαθα? Το όνομα του τύπου που πότισε βιτριόλι την Κούνεβα. Το πιστεύεις? Τον λένε…
- Πως το ξέρεις ρε μαλάκα? Τον πιάσανε?
- Εδώ είναι το σοβαρό της υπόθεσης, φίλε. Τον ξέρουν οι μπάτσοι, τουλάχιστο κάποιοι μπάτσοι, αλλά δεν τον μαζεύουν.
- Τι λες ρε μαλάκα? Είναι δυνατόν? Και τι είναι αυτός ο τύπος?
- Φασίστας πρέπει να είναι. Ρεμάλι του κεράτα. Μπλεγμένος με μπραβιλίκια και τέτοια.
- Και γιατί δεν τον μαζεύουν?
- Έλα ντε? Μπατσιλίδικα κόλπα.
- Καλά ρε μαλάκα, κι εσύ πως το έμαθες? Λένε τέτοια οι μπάτσοι σε δημοσιογράφους?
- Τι με πέρασες ρε, κανέναν φλώρο που πάει και τους γλύφει όλη μέρα?
- Γιατί, τους γαμάς στα κρυφά?
- Άντε γαμήσου ρε μαλάκα. Στο ‘χω πει χίλιες φορές: άλλο τι γράφω στην εφημερίδα κι άλλο τι κάνω. Επαγγελματίας είμαι, δε δουλεύω στον Ριζοσπάστη. Κάτσε να σου τα πω και βγάλε συμπέρασμα…

——–Cut———–

Είχε κλείσει ένα τρίωρο καθισμένος στο ίδιο παγκάκι, πάνω στην πλάτη, και είχε πιαστεί ο κώλος του. Αλλά στη συγκεκριμένη θέση έβλεπε, ανάμεσα από τα κλαδιά, απευθείας την πόρτα του καφέ, όπου τα έπινε αυτό το σίχαμα. Για παν ενδεχόμενο πριν φύγει από το σπίτι είχε πάρει μαζί του και ένα λουρί σκύλου. Στο δρόμο μάζεψε έναν κοπρίτη. Του δωσε λίγο φαΐ, τον έδεσε και τον πήρε μαζί του στο παγκάκι για ξεκάρφωμα. Επί τρεις ώρες είχε τα μάτια του καρφωμένα στην πόρτα του καφέ. Ο κοπρίτης ήταν ήσυχος κι ευτυχώς όλο αυτό το δίωρο πέρασαν μέσα από την πλατεία μόνο τρεις γέροι. Που και που έριχνε κλεφτές ματιές στο θάμνο που είχε κρύψει τη σακούλα με το σιδερικό, αλλά δεν είχε φόβο. Ψυχή δεν πλησίαζε.
Κάπνιζε το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο και προσπαθούσε να μην φιλοσοφεί περισσότερο το θέμα. Δεν είχε περιθώριο για πισωγυρίσματα. Ό,τι ήταν να γίνει θα γινόταν σε δύο λεπτά. Μπάμ μπαμ. Μετά είχε όσο χρόνο ήθελε να το ξανασκεφτεί. Σε τελική ανάλυση και να μετάνιωνε δεν θα χανόταν ο κόσμος. Ίσα ίσα θα βρομούσε λιγότερο.
Για το κάθαρμα δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία. Ακόμη και δίκη να τον περνούσαν θα μπορούσε να καταθέσει ο ίδιος ως βασικός μάρτυρας κατηγορίας. Τον ήξερε πλέον απ’ έξω κι ανακατωτά, τι κουμάσι ήταν. Τον είχε ακούσει με τα ίδια του τα αυτιά να εξομολογείται πως επιτέθηκε στην Κούνεβα. Και πάλι όμως παρασύρονταν σε προβληματισμούς. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να σκέφτεται όλα αυτά εκείνη την ώρα. Έπρεπε να παραμείνει συγκεντρωμένος αποκλειστικά στο στόχο του και να έχει καθαρό μυαλό για να αντιδράσει άμεσα και αποτελεσματικά σε περίπτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά. Όλα τα υπόλοιπα έπρεπε να περιμένουν το πολύ για δύο ώρες (πόσο περισσότερο θα καθόταν ο κανάγιας να τα πίνει;).
Μισή ώρα αργότερα άνοιξε το δεύτερο πακέτο τσιγάρα. Ο μαλάκας δεν έλεγε να βγει από μέσα κι άρχισαν να τον ζώνουν τα φίδια μήπως την κοπάνησε χωρίς να τον πάρει χαμπάρι. Ο σκύλος είχε αράξει δίπλα του και είχε πάρει ένα ύφος, λες και ήξερε τι παιζόταν, ο μπαγάσας. Αραχτός και τσιτωμένος ταυτόχρονα.
Από την πόρτα του καφέ βγήκαν άλλοι δύο, αλλά τίποτα. Όταν συμπλήρωσε τρεις ώρες αναμονής άρχισε να μετράει και τα λεπτά. Τα νεύρα του κόντευαν να σπάσουν. Μια σκεφτόταν να πάρει το σκύλο και να φύγει και την άλλη να μπουκάρει μέσα στο καφέ και να φάει τον πούστη ζωντανό, μπροστά σ’ όλο τον κόσμο.
Ξαφνικά τον είδε να βγαίνει. Κουρούπελο είχε γίνει ο μαλάκας και είχε άλλους δύο μαζί του. Αν τον πήγαιναν σπίτι του, επειδή φαινόταν πολύ λιώμα, τι θα έκανε; Άνοιξε μια κονσέρβα, την έδωσε στον σκύλο για να τον ξεφορτωθεί και πήρε τον μαλάκα με τους άλλους δύο από πίσω. Στάθηκε μόνο να πάρει τη σακούλα με το κουμπούρι. Στα 300 μέτρα οι δύο μαλάκες έσπασαν κι άφησαν το απόβρασμα μόνο του. Εκείνος συνέχισε το δρόμο για το σπίτι. Ήταν τελείως λιώμα και είχε βάλει τον «αυτόματο». Περπατούσε σχετικά γρήγορα, για το μεθύσι που είχε, αλλά έχανε από κανένα βήμα και πήγαινε καρφί την ίδια διαδρομή που έκανε κάθε βράδυ. Άρχισε να τον πλησιάζει σε απόσταση καμιά δεκαριά μέτρα. Άνοιξε τη σακούλα, πήρε από μέσα το πιστόλι, το έβαλε στην τσέπη και πέταξε τη σακούλα σε ένα κάδο. Πρέπει να είχε ανεβάσει 120 σφυγμούς το λεπτό αλλά ήταν σίγουρος πως τα είχε όλα υπό έλεγχο. Το σίχαμα έστριψε στο δρόμο της πολυκατοικίας του κι εκείνος πλησίασε σχεδόν στα πέντε μέτρα.
Μόλις τον είδε να μπαίνει στην είσοδο του πάρκιγκ της οικοδομής κατέβασε την κουκούλα από το κεφάλι και κάλυψε το πρόσωπο. Ο μαλάκας έμενε στο ισόγειο και η πόρτα του έβλεπε στο πάρκιγκ. Ήταν ανεξάρτητη από την είσοδο της πολυκατοικίας γεγονός που διευκόλυνε την κατάσταση. Τον είχε πλέον μπροστά του να προσπαθεί να σταθεί όρθιος, μεσ’ το μεθύσι του, και να ψάχνει το κλειδί της πόρτας ανάμεσα στα υπόλοιπα που είχε στο μπρελόκ.
«Ακίνητος», ακούει μια φωνή πίσω του. Γυρνά, βλέπει μια σκιά και πυροβολεί αυθόρμητα. Βλέπει τον τύπο που του φώναξε να πέφτει στο έδαφος. Γυρνά ξανά πίσω και βλέπει τον μαλάκα να πέφτει κι εκείνος. Τι διάολο; Τρέχει στον «φαντομά» που προσπάθησε να τον σταματήσει. Βογκούσε πεσμένος κάτω. Είχε χτυπηθεί από τη σφαίρα στο πόδι και δεν μπορούσε να κουνηθεί. «Ποιος είσαι εσύ ρε πούστη;» ρωτάει χωρίς να πάρει απάντηση. Βλέπει δίπλα του ένα κουμπούρι και το κλοτσάει στην άκρη. «Ποιος είσαι ρε;» ξαναρώτα και του κόβει μια γερή κλοτσιά στην κοιλιά. Μέσα από το ψευτοδερμάτινο που φορούσε διέκρινε μια θήκη για πιστόλι. «Μπάτσος είσαι ρε καριόλη;» ρωτάει ξανά και αρχίζει να ψάχνει το σακάκι. «Μπάτσος είναι ο μαλάκας! Να σε γαμήσω ρε πούστη». Κοιτάζει στο σκοτάδι για τον άλλο τον μαλάκα. Ήταν ακόμα πεσμένος. Αρπάζει το κουμπούρι του μπάτσου, του τραβάει ακόμα μια κλοτσιά και τρέχει στον άλλον. Δεν φαινόταν να έφαγε καμιά αδέσποτη. Εξάλλου δεν ακούστηκε δεύτερος πυροβολισμός. Μάλλον από το μεθύσι έπεσε και ξεράθηκε, σκέφτηκε. Πάει να το πιάσει και τον βλέπει να κουνιέται. Σηκώθηκε στα γόνατα, ξέρασε και κάθισε δίπλα στην πόρτα του μισολιπόθυμος.
Τον παράτησε και κοίταξε πάνω στα μπαλκόνια. Δεν φαινόταν κανένας. Και να είχε βγει κάποιος έξω δεν θα μπορούσε να δει τι γινόταν. Στο πάρκιγκ είχε σκοτάδι πίσσα. Κρατούσε στα χέρια του τα δύο πιστόλια και κοίταζε μια τον μπάτσο και μια τον μαλάκα. «Θα σας γαμήσω και τους δυο ρε πούστηδες» είπε και χωρίς να χάσει χρόνο σκούπισε καλά το δικό του το πιστόλι και το βαλε στο δεξί χέρι του μαλάκα. Μετά σκούπισε καλά και τη μπαχατέλα του μπάτσου, την κράτησε με τα δύο χέρια και σημάδεψε το μίασμα στο θώρακα.
Έκλεισε τα μάτια… Τίποτα. Ξανά… Τίποτα. «Γαμιόλη είναι η τυχερή σου μέρα», είπε. Τον έφτυσε στα μούτρα και γύρισε στον μπάτσο. Του τράβηξε ακόμη μια κλοτσιά, για παν ενδεχόμενο, έβγαλε τις σφαίρες από το κουμπούρι και του το άφησε στα δυο μέτρα.
Άρχισε να περπατάει γρήγορα αλλά δεν έτρεχε. Τρία στενά παρακάτω άναψε τσιγάρο. Μέχρι να το καπνίσει έφτασε στο σταθμό. Μόλις μπήκε άκουσε ένα τρένο να πλησιάζει. Πέταξε το τσιγάρο κι έτρεξε στο πρώτο βαγόνι. Κατέβηκε δυο στάσεις πιο κάτω και περπάτησε κανένα πεντάλεπτο. Ξεφορτώθηκε τις σφαίρες και την κουκούλα. Είδε απέναντι ένα σινεμά, που έπαιζε την ταινία του Βούλγαρη. Η τελευταία προβολή είχε αρχίσει πριν από ώρα. Έκοψε εισιτήριο και μπήκε.
Ήξερε ότι κατά πάσα πιθανότητα την είχε βαμμένη. Αν τον μάζευαν οι μπάτσοι θα του φόρτωναν ολόκληρο τον εμφύλιο. Αυτό που δεν μπορούσε να χωρέσει το κεφάλι του, ήταν το πώς πήρε την απόφαση να σκοτώσει το απόβρασμα. Πόσο μαλάκας ήταν. Σπάστηκε και με την κωλοταινία του Βούλγαρη, σηκώθηκε κι έφυγε.

————Cat————

- Πού είσαι ρε και σε περιμένω τόση ώρα.
- Κουλάρισε ρε μαλακά. Όλα καλά.
- Τι «όλα καλά»?
- Όλα καλά, σου λέω. Δεν τρέχει τίποτα.
- Τι «δεν τρέχει τίποτα», ρε μαλάκα. Πες τι έμαθες. Τι λένε οι μπάτσοι?
- Δεν λένε τίποτα, σου λέω. Σαν να μην έγινε τίποτα. Δεν σε ξέρουν, δεν σε είδαν.
- Δηλαδή?
- Δηλαδή ρε μαλάκα, ο μπάτσος που χτύπησες υποτίθεται ότι περνούσε τυχαία από εκεί και τραυματίστηκε από ατύχημα. Είπε ότι εκπυρσοκρότησε το όπλο του από λάθος δικό του. Προφανώς παρακολουθούσε τον μαλάκα, αλλά αυτό δεν μπορεί να το πει.
- Με ξέρει όμως?
- Όχι δεν σε ξέρει.
- Και πως είσαι σίγουρος?
- Άμα σε ήξερε, θα γνώριζε ότι αυτή τη στιγμή μιλάμε μαζί, όπως και ότι μιλάμε από τα πάντα και φυσικά θα μας είχαν γαμήσει ήδη και τους δύο. Εξάλλου τόσες μέρες που πηγαινοέρχομαι στο σπίτι σου δεν θα με σταματούσαν? Εγώ δεν θα είχα δει κάτι? Το σπίτι είναι καθαρό. Να γυρίσεις πίσω και μη φοβάσαι. Προφανώς ο μπάτσος θα σε πέρασε για κανέναν καλόπαιδο από το σινάφι του μαλάκα του φασίστα και θα υπέθεσε ότι είχατε προηγούμενα. Ή μπορεί και να σε πέρασε για κανέναν τσαντάκια, που τα βρήκε σκούρα και τράβηξε σιδερικό. Τι να σου πω. Πάντως ούτε ξέρουν ποιος είσαι, ούτε τι ήθελες να κάνεις εκείνο το βράδυ.
- Και με τον μαλάκα τι γίνετε?
- Αυτός τα έχει χάσει τελείως. Καταρχήν πιστεύω πως δεν κατάλαβε καν ότι του την έπεσες. Δεν πρέπει να πήρε χαμπάρι τίποτα. Κι να πήρε δεν θα είναι σίγουρος αν ήταν πραγματικότητα ή τα φαντάστηκε. Είναι τελειωμένος ο τύπος. Τι να σου πω. Εγώ πάντως ρε μαλάκα, αν ήμουν στη θέση σου εκείνο το βράδυ θα τον είχα φάει τον πούστη. Δεν θα του χάριζα.
- Έτσι πίστευα κι εγώ, μεγάλε. Έτσι πίστευα κι εγώ…

emptylondon

Λίγες ώρες αφού ανέβασα το συγκεκριμένο μουσικό αριστούργημα (αρχικά μόνο του, χωρίς κείμενο) έλαβα ένα σχόλιο από τον Πανωςκ, που με κάνει να υποκλιθώ μπροστά στις μουσικές του γνώσεις.
Παραθέτω το σχολείο και εξηγούμαι:

πανωςκ είπε
04/09/2009

Τώρα αυτό που άκουσα κάτι μου θυμίζει, αλλά τι; Godspeed You Black Εmperor? 28 days? Γαμώ την τρέλα μου, αυτά τα ποστρόκ όλα ίδια είναι, αλλά γαμάτα.

Ο τίτλος του τραγουδιού είναι “East Hastings” και το έγραψαν πράγματι οι καναδοί Godspeed You! Black Emperor. Επίσης το τραγούδι ακούγεται στην ταινία «28 days later». Με είχε συγκλονίσει όταν παρακολούθησα την ταινία και ήταν ο λόγος για τον οποίο αναζήτησα ολόκληρο το soundtrack (φυσικά στο ίντερνετ).
Κι εδώ αρχίζουν τα ωραία (γι’ αυτά υποκλίνομαι)
Όταν αναζήτησαν τον τίτλο του τραγουδιού στο track list του επίσημου soundtrack δεν τον βρήκα. Τον αναζήτησα πολλές φορές. Άκουσα και ξανάκουσα όλα τα κομμάτια αλλά δεν μπορούσα να εντοπίσω καν το συγκεκριμένο. Η μελωδία του μου θύμιζε ένα άλλο κομμάτι του soundtrack αλλά όχι αυτό που έψαχνα. Κι όμως ήμουν σίγουρος ότι το είχα ακούσει στην ταινία. Όταν έπεσε στα χέρια μου το DVD της ταινίας το αναζήτησα και πάλι. Εκεί το βρήκα. Ήταν κομμάτι-φάντασμα! Γιατί υπήρχε στην ταινία αλλά όχι στο soundtrack.
Έπρεπε να λάβω αυτό το σχόλιο σου για να βρω την αφορμή να το ψάξω ξανά.
Έλυσα το μυστήριο διαβάζοντας σχετική καταχώρηση στη wikipedia. Όπως γράφει στην καταχώρηση για το soundtrack της ταινίας το “East Hastings” των Godspeed You! Black Emperor πράγματι ακούγεται στο φιλμ αλλά δεν συμπεριλήφθηκε στο επίσημο soundtrack album. Μάλιστα ο συντάκτης του κειμένου επιβεβαιώνει ότι σε πολλούς έχει δημιουργηθεί σύγχυση για το συγκεκριμένο κομμάτι και το ταυτίζουν με το “In the House – In a Heartbeat”, που περιλαμβάνεται στο soundtrack album.
Υποθέτω πως η όλη υπόθεση διαλευκάνθηκε σχετικά πρόσφατα κρίνοντας από το γεγονός ότι η συγκεκριμένη σελίδα της wikipedia ανανεώθηκε πρόσφατα (μόλις τον περασμένο Ιούλιο). Συμπτωματικά την ίδια περίοδο ανανεώθηκε και η καταχώρηση στη wikipedia για το επίμαχο αριστούργημα, το “East Hastings”.
Το εκπαιδευμένο όμως αυτί του Πανωςκ, με το άκουσμα και μόνο της μελωδίας του έφερε στο νου και τους δημιουργούς της και την ταινία στην οποία ακούγεται!
Δεν θυμάμαι τι ακριβώς σκεφτόμουν το πρωί και επέλεξα το συγκεκριμένο κομμάτι για να δοκιμάσω για πρώτη φορά να ανεβάσω μουσική στο blog με τη νέα υπηρεσία του wordpress, το soundcloud. Η τυχαία αυτή επιλογή μου και το σχόλιό με οδήγησαν τελικά σε αυτό το post.

PS. Καλό ξημέρωμα και καλή διαδήλωση!

Ραντεβού το Σεπτέμβρη!

Της πόλης τα φωτάκια σαν κάρβουνα αναμμένα

σε μία μεγάλη θράκα που καίει συνεχώς

Οι νύχτες μαγεμένες του φεγγαριού τσουλήθρα

κι η αγάπη μας μένει ξανά στο προσεχώς

Έξω από την πόρτα σου μια θάλασσα θ’απλώσω

και θα σου κεντήσω μια χρυσή ακρογιαλιά

με την τρύπια βάρκα μου κρυφά θα σε σιμώσω

και θα ναυαγήσω στη γλυκιά σου αγκαλιά…

Της πόλης τα φωτάκια θα πάρουνε το δρόμο

και θα γενούν αστέρια ψηλά στον ουρανό

Η πόλη θα κοιμάται και θα έρθεις σαν αέρας

για να με ξημερώσεις σε κόσμο μαγικό

Μπρος στα σκαλοπάτια σου παράσταση θα στήσω

θα’ρθουνε ορχήστρες με τρομπόνια και βιολιά

Σαν ανάψει η γιορτή θα πιω και θα μεθύσω

να βρω λίγο θάρρος να σου δώσω δυο φιλιά…

.

PS: tram21, περίμενέ μεεεε!!

ούτε 28 μέρες μετά

Ο παραλογισμός των εξελίξεων στο σίριαλ της Siemens με κούρασε τόσο πολύ αυτές τις μέρες που από υποσυνείδητη αυτοάμυνα άρχισα να διαβάζω στα media για την έφοδο «Μαύρων Κορακιών» σε φάρμα με μινκ (βιζόν τα αναφέρει ο κ. Μπαμπινιώτης). Τα «Μαύρα Κοράκια» (θα μπορούσε να θεωρηθεί πλεονασμός το «μαύρα» αλλά μάλλον έχει πολιτική σκοπιμότητα) είναι προφανώς ομάδα ακτιβιστών οικολόγων, με παράνομη δράση και συνεπώς εφαρμόζει συνωμοτικούς κανόνες.
Το σαββατοκύριακο που πέρασε, λοιπόν, τα «Μαύρα Κοράκια» μπήκαν σε δύο φάρμες στο Άσκιο Κοζάνης, έκοψαν τα συρματοπλέγματα στις περιφράξεις και άνοιξαν τα κλουβιά, στα οποία κρατούνταν 8.000 μινκ. Πολλά ζωάκια άρχισαν αν τρέχουν μανιασμένα προς την ελευθερία. Η οποία ελευθερία, δυστυχώς, για τα περισσότερα αποδείχτηκε πρόσκαιρη και για κάποια μοιραία.
Οι ιδιοκτήτες είπαν στους δημοσιογράφους ότι διέφυγαν από τις δύο φάρμες συνολικά 7.000 μινκ. Από αυτά, 5.500 κατόρθωσαν να τα μαζέψουν ξανά και να τα γυρίσουν στα κλουβιά τους. Άλλα 1.000 βρέθηκαν στους δρόμους σκοτωμένα από αυτοκίνητα. Περίπου 500 αγνοούνται. Πρόβλημα φαίνεται να υπάρχει και για όσα επέστρεψαν στα κλουβιά, διότι –σύμφωνα πάντα με τους ιδιοκτήτες- τα μινκ αναπτύσσουν τάσεις κανιβαλισμού όταν δεν ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Έτσι όσα επέστρεψαν στα κλουβιά τρώγονται μεταξύ τους, επειδή οι ιδιοκτήτες δεν τα γνωρίζουν ένα προς ένα για τα ομαδοποιήσουν ξανά ανά οικογένεια.
Στις παράπλευρες απώλειες της ενέργειας των «Μαύρων Κορακιών» περιλαμβάνεται και ο επιπόλαιος, όπως έγραψαν οι εφημερίδες, τραυματισμός ενός τετράχρονου κοριτσιού. Το δάγκωσε απελευθερωμένο μινκ ενώ έπαιζε στην πλατεία του Ασκίου.
Τώρα θα αναρωτηθείς, ποιο είναι τελικά το όφελος από την έφοδο που έκαναν τα «Μαύρα Κοράκια». Όσον αφορά τα συγκεκριμένα ζωάκια, το όφελος είναι μηδαμινό. Ακόμα και τα ελάχιστα που γλίτωσαν είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να επιβιώσουν. Όμως έτσι κι αλλιώς όλα αυτά τα ζώα ζούσαν σε άθλιες συνθήκες και σε κάθε περίπτωση κανένα δεν θα γλίτωνε το σφάξιμο. Οπότε θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι εξαρχής δεν ήταν δυνατό να υπάρξουν απώλειες (με εξαίρεση την περίπτωση του μικρού κοριτσιού).
Ο στόχος όμως της εφόδου επιτεύχθηκε με το πλήγμα που υπέστησαν οι δύο εκτροφείς.
Η ιστορία μου θύμισε λίγο το αριστούργημα του Danny Boyle, «28 Days Later» (από το οποίο και η παραλλαγή του τίτλου). «Οικοτρομοκράτες» με καλές προθέσεις απελευθερώνουν άθελά τους τον πανικό και τελικά το θάνατο που έσπειραν άλλοι.

PS: Αν θες ρίξε μια ματιά και σε ένα βίντεο από παρόμοια έφοδο, πιθανόν της ίδιας ομάδας, σε φάρμα με μινκ της Σιάτιστας τον περασμένο Δεκέμβριο. Κατέγραψαν τα ζωάκια μέσα στα κλουβιά τους.

free Christoforakos!

Η φτηνή ελληνική διασκευή του σίριαλ της Siemens, που προβάλεται στις τηλεοράσεις –αντί βραζιλιάνικης καλοκαιρινής σαπουνόπερας– φαίνεται να έχει μία σχετική απήχηση στους συνταξιούχους που επέστρεψαν από τα λουτρά. Αλλιώς δεν εξηγείται η εμμονή των τηλεοπτικών ειδημόνων και των φανφαρολόγων της πολιτικής να σε πείσουν ότι ο μέγας απατεώνας της χώρας είναι ο Χριστοφοράκος, που τον εμφανίζουν ως άλλον Κοσκωτά.
Την πατήσαμε ως έθνος, θέλουν να σε πείσουν, επειδή αυτός ο αδίστακτος κακοποιός θα μείνει στη Γερμανία και θα τη σκαπουλάρει με μερικούς μήνες φυλακή.
Λες κι αν ερχόταν εδώ θα σάπιζε στα μπουντρούμια και θα ‘τρωγε «νόμιμο» ξύλο σαν κοινός λαθρομετανάστης.
Δεν προσπαθούν όμως να σε πείσουν για την δήθεν βαριά τιμωρία που τον περιμένει αν τον γυρίσουν στην Ελλάδα. Ξέρουν ότι δεν τσιμπάς τόσο εύκολα. Ο στόχος τους είναι σε πείσουν ότι η ελληνική βερσιόν του σκανδάλου Siemens έχει πρόσωπο και ονοματεπώνυμο: Μιχάλης Χριστοφοράκος.
Θέλουν να σε πείσουν ότι όταν μία πολυεθνική λαδώνει τα γρανάζια της εκάστοτε κυβέρνησης και της εκάστοτε αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν φταίει ούτε η ίδια η πολυεθνική ούτε αυτοί που έβαλαν τα λεφτά στην τσέπη. Φταιει ο αναλώσιμος υπάλληλος της πολυεθνικής (στέλεχος, έστω) που εκτελώντας τις εντολές των αφεντικών του υπέδειξε αυτούς που έπρεπε να πάρουν -και τελικά πήραν- το ζεστό παραδάκι.
Στην Ελλάδα αν ένας απατεώνας λαδώσει με ψίχουλα έναν υπαλληλάκο δημόσιας υπηρεσίας και μετά τον καταγγείλει, απαλλάσσεται από την απάτη για την οποία ήθελε να λαδώσει. Αυτό λέγεται μέτρο κατά της διαφθοράς και εξασφαλίζει την τάξη στέλνοντας στη φυλακή τον κουτοπόνηρο υπαλληλάκο και βγάζοντας λάδι τον καρχαρία-απατεώνα.
Το πρόβλημα όμως στην περίπτωση του σκανδάλου της Siemens είναι ότι αντιστράφηκαν οι συσχετισμοί. Αυτός που μπορεί να καταγγείλει για να βγει λάδι είναι ο αναλώσιμος υπάλληλος της πολυεθνικής Χριστοφοράκος. Οπότε η μόνη διέξοδος για να διασφαλιστεί η τάξη ήταν να τον στείλουν πακέτο στη Γερμανία.
Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν οι τηλεοπτικοί αναλυτές. Η συνέχεια του σίριαλ επί της οθόνης…

PS. Για σένα δουλεύω, Χριστοφοράκε

you talking to me?

Πήγα να πάρω ένα καφέ σε πλαστικό φορώντας μια ξεφτισμένη φόρμα, το πιο παλιό ζευγάρι σπορτέξ που είχα κι ένα κοντομάνικο μπλουζάκι με καναδιό μικρές τρύπες στην πλάτη. Ήμουν αξύριστος καμιά βδομάδα και τα μαλλιά μου ήταν άλουστα. Επειδή γουστάρω και λίγο grunge δεν με χαλούσε καθόλου η εμφάνισή μου. Ακόμη και οι γονείς μου με είχαν συνηθίσει. Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο άναψα ένα τσιγάρο και μισή ώρα αργότερα είχαμε φτάσει στο προορισμό μας.
Στην είσοδο ένας περήφανος, πλην μαλάκας, νεολαίος με φρεσκοσιδερωμένη στολή, άρχισε να με κοιτάζει περίεργα. Πλησίασα, με τον πατέρα μου από δίπλα. Το περήφανο νιάτο αποδείχτηκε πιο έξυπνο απ’ όσο περίμενα. «Εσείς; Είστε για τον γιατρό;», ρώτησε όλο ευγένεια τον πατέρα μου. «Περιμένετε λίγο εδώ».
Εντελώς συμπτωματικά τη στιγμή εκείνη σταμάτησε είκοσι μέτρα από την είσοδο μια παλιά μερσέντες και βγήκε από την πόρτα του οδηγού ένας σπιντάτος φλώρος. «Θέλω να δω το γιατρό», είπε στο περήφανο νιάτο. «Θα μας βάλει τα γυαλιά ο φλώρος», σκέφτηκα αλλά πλέον δεν υπήρχε περίπτωση να αλλάξω τακτική. Με τον πατέρα μου διαρκώς από δίπλα, τον φλώρο και έναν ακόμα τσιγγάνο, που ήρθε αργότερα, καταλήξαμε έξω από την είσοδο του ιατρείου. Μας πλησίασε ένας «αρχαίος», έκανε τράκα τσιγάρο από τον πατέρα μου και του έπιασε κουβέντα φανταρίστικη.
Είχα χαλαρώσει, μέχρι που ήρθε ένας βαθμοφόρος και με πήρε. Με πήγε σε ένα κτίριο που ήταν όλα τα παιδόπουλα στη σειρά και τους έπαιρναν μέτρα για στολή. Υποτίθεται ότι είχα κουβαλήσει τον πατέρα μου εκεί για να μη με αφήσει στιγμή μόνο, αλλά εκείνος συνέχιζε ατάραχος την κουβεντούλα με τον «αρχαίο». Ευτυχώς όταν άρχισαν να παίρνουν κι εμένα μέτρα μπήκε στο κτίριο ένας άλλος βαθμοφόρος κι άρχισε να φωνάζει. «Τι κάνετε εκεί ρε; Δεν το βλέπεται το παιδί; Αφήστε τον, θα τον πάρω εγώ μαζί μου», είπε και με πήγε στο γραφείο του διοικητή. Από πίσω και πατέρας μου, που στο μεταξύ με θυμήθηκε. Όταν είδε τον διοικητή άρχισε αμέσως το παραμύθι. Τα έλεγε τόσο καλά (ο πατέρας μου) που κόντεψα κι εγώ να πιστέψω ότι σύντομα, με τα κατάλληλα φάρμακα θα γινόμουν καλά.
«Τι έχεις παιδί μου; Τι σε απασχολεί;» με ρώτησε ο διοικητής. «Να φύγω από εδώ το συντομότερο», σκεφτόμουν εγώ. Αλλά φυσικά δεν έβγαλα λέξη από το στόμα μου. Ολόκληρη η τακτική μου βασίζονταν σ’ αυτό: δεν έλεγα λέξη σε κανέναν!
Ο διοικητής προσφέρθηκε να με κρατήσει το βράδυ στο στρατόπεδο και να με στείλει την επόμενη στο πλησιέστερο στρατιωτικό νοσοκομείο, μιας και ο γιατρός δεν θα περνούσε τη μέρα εκείνη από το στρατόπεδο.
Ευτυχώς και πάλι παρενέβη ο πατέρας μου, λέγοντας ότι δεν μπορούσε να με αφήσει μόνο και ότι θα ήταν καλύτερα να με έπαιρνε μαζί του για να με πάει ο ίδιος στο νοσοκομείο. «Εντάξει», είπε και ο διοικητής. Μαζί με εμένα τη σκαπουλάρισαν και ο φλώρος με τον τσιγγάνο, που τους άφησε ο διοικητής να φύγουν για να πάνε κι εκείνοι μόνοι τους σε στρατιωτικό τρελογιατρό. Από τότε δεν τους ξανάδα. Ούτε και όλους τους υπόλοιπους.
Δυο μέρες μετά, με τα ίδια ρούχα και με τη μάνα μου (αντί για τον πατέρα μου) περίμενα έξω από το γραφείο του ψυχιάτρου στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης.
«Περάστε παρακαλώ! Καθίστε! Εσείς, κυρία μου, μπορείτε να περιμένετε έξω», είπε και μείναμε μόνοι.
«Ποιο είναι το όνομά σου;» με ρώτησε και περίμενε για λίγα δευτερόλεπτα απάντηση. «Δεν μιλάς σε κανέναν;» απόρησε περιμένοντας -ματαίως και πάλι- μία απάντηση. «Κοίταξε, είμαι γιατρός, σ’ εμένα μπορείς να μιλήσεις» επέμεινε αλλά για τελευταία φορά. «Όπως θέλεις. Θα πρέπει πάντως να ξεκαθαρίσω ότι μόλις συμπληρώσω αυτά τα έγγραφα δεν θα έχεις άλλη ευκαιρία για να υπηρετήσεις στο στρατό. Είσαι σίγουρος γι’ αυτό;» με ρώτησε χωρίς αυτή τη φορά να περιμένει οπωσδήποτε να μιλήσω. «Σωστός ο γιατρός» σκέφτηκα εγώ αλλά δεν τον εξέπληξα δίνοντάς του μια απάντηση. Άνοιξε την πόρτα, έδωσε στη μάνα μου τα χαρτιά μου και φύγαμε.
Άλλο τίποτα από το στρατό, δεν θυμάμαι.

τελικά… πάω παραλία

Δε σου λέω που είναι. Το ξέρεις. Θα είμαι εκεί, κάτω από το πεύκο, στη μέση της αμμουδιάς. Θέλω μόλις φτάσω να παγώσει ο χρόνος. Να μη γυρίσω ποτέ. Δεν θα μου λείψει ούτε το καυσαέριο, ούτε το τσιμέντο, ούτε τίποτα άλλο. Ότι χρειάζομαι θα το έχω πάρει μαζί μου. Κάτω από το πεύκο.

ξημέρωμα σαββάτου

Στις πλάτες των μεταναστών
ο Καρατζαφέρης χτίζει την μισαλλόδοξη αυτοκρατορία του και σαρώνει στις εκλογές
(η δεξαμενή του είναι μεγάλη και θα τον τρέφει για χρόνια)

στο πλευρό τους,
η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία στήνει και φέτος φεστιβάλ στην παραλία της Θεσσαλονίκης
(ξανά σε καιρούς… δύσκολους)

ο αέρας στην πόλη αυτή μ’ έχει κουράσει
θα τελειώσω τη μπίρα, θα σηκωθώ και θα προχωρήσω

PS. Δες που έφτασε ο Malevitch στην πειραματική μου σελίδα

δεν πάω παραλία

Μετά από τόσα χρόνια εκλογικής απεργίας ήρθε η μέρα να σπάσω το σερί. Όχι ότι δεν εξακολουθώ να έχω χεσμένη την ευρωβουλή (και κάθε βουλή). Ούτε με έπεισε κάποιο κόμμα με τις απόψεις του. Ίσα ίσα. Επειδή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με έπεισαν ότι θα τους κάνω μεγάλη χάρη αν πάω παραλία, αποφάσισα να ακολουθήσω στεγνό πρόγραμμα αυτή την Κυριακή.

Διότι δέκα μέρες τώρα όποιο πρωτοσέλιδο να δεις, όποιο κανάλι να γυρίσεις και όποιο σταθμό να ακούσεις έχουν κάνει καραμέλα τη λέξη αποχή.

Αντί για πολιτική στάση διαμαρτυρίας η αποχή κατάντησε απολιτίκ lifestyle. Έγινε πιο μοντέρνα κι από την ψήφο στους οικολόγους.

cut

Το πιο τραγικό γεγονός σε αυτή την παρακμή είναι η στάση κάποιων αναρχικών ομάδων που ακόμη και αυτή τη φορά βγήκαν στο δρόμο για αφισοκόλληση υπέρ της αποχής. Σου μιλώ για σπάνια ταύτιση του κατεστημένου με τον (θεωρητικά) πιο ανατρεπτικό πολιτικό χώρο.

Όταν στις ΗΠΑ μόλις έξι στους δέκα (όσων έχουν δικαίωμα ψήφου) φτάνουν μπροστά στην κάλπη και από αυτούς οι μισοί ορίζουν τον πλανητάρχη, κανείς δεν δικαιούται να υποστηρίζει ότι η αποχή εξακολουθεί να είναι σήμερα πολιτική στάση διαμαρτυρίας και καταγγελίας των εκλογών.

Η αποχή έχει καταστεί ισοδύναμο της λευκής ψήφου