λυγμοί ανταρτών (vid)

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ξανά και ξανά. Μία, δύο, τρεις… χιλιάδες Βάρκιζες. Μάχες που κερδίζονται. Μάχες που χάνονται. Κάθε μέρα παραδίδεις ένα όπλο. Αλλά ο εμφύλιος είναι μπροστά.

.

.

PS: Βλέπεις προδότες στο βίντεο? Θέλω να ξέρω.

fuck off mr. bankrupt!

Those were the days

Έκανα ένα γρήγορο ντουζ, να φύγουν τα αλάτια, και βγήκα στην αυλή, όπου είχα αφήσει μία ανοιχτή μπύρα. Πήρα στα χέρια μου το μπουκάλι. Ήταν ακόμη αρκετά κρύο. Γέμισα το ποτήρι, το σήκωσα και ήπια το μισό. Στην άλλη άκρη του τραπεζιού τα δύο λεβεντογερόντια έπιναν τσίπουρο.
- Γιάννη, μη βάζεις. Δεν θα πιώ άλλο.
- Καλά δεν βάζω. Βάλε ένα μόνος σου.
- Όχι ήπια πολύ.
- Μόνο σου δεν σε είδα να βάζεις. Όλο εγώ τα γεμίζω. Βάλε ένα μόνος σου και μετά μην πίνεις άλλο.
- Καλά. Τελευταίο.
- Μην το φοβάσαι ρε το σπιτικό τσίπρο. Άμα σου λέει ο παραγωγός πιές μην το φοβάσαι.
- Α ρε Γιάννη. Είσαι ωραίος!
Τα ποτήρια άδειαζαν και η συζήτηση συνεχίζονταν γύρω από το ίδιο πάντα θέμα.
- «Το εγγόνι μου το ξέρεις;» ρωτά κάποια στιγμή ο ένας στον άλλον  δείχνοντας εμένα.
- «Όχι. Που να το ξέρω; Εδώ, μερικές φορές τον γιο σου βλέπω και δεν τον γνωρίζω» απάντησε ο άλλος. Και η αλκοποσία συνεχίστηκε χωρίς περαιτέρω συστάσεις και χειραψίες.
Συνέχισα να πίνω κι εγώ την μπύρα μου ακούγοντάς τους να λένε για κάτι λυσσασμένα σκυλιά που σκότωσαν μαζί, αλλά δεν τους έδινα πλέον σημασία.
Λίγο αργότερα κι αφού άδειασαν για άλλη μία φορά τα ποτήρια, ο ένας σηκώθηκε, χαιρέτισε κι έφυγε.
- «Βάλε μπύρα στο ποτήρι και κάτσε να σου πω μια ιστορία», μου είπε ο δεύτερος, που είχε μείνει μόνος, με άδειο το τσιπροπότηρο. Ξαναγέμισα κι εγώ το δικό μου ποτήρι και κάθισα να ακούσω.
Η ιστορία άρχισε όπως όλες οι άλλες (αυτές που ακούω μόνο εγώ από όλα τα εγγόνια του). Με τις ίδιες κινήσεις και βεβαίως τη χαρακτηριστική φράση, που αναφέρεται σε συγκεκριμένη περίοδο.
«Εκείνα τα χρόνια…» παύση, ίσιαγμα το μουστάκι με το χέρι και ρούφηγμα της μύτης, «…ήμουν για ένα φεγγάρι εδώ πιο πάνω. Είχαμε κάνει καταυλισμό δίπλα σε εκείνη την μεγάλη καστανιά», έδειξε με το χέρι του το βουνό κι εγώ, αν και δεν είχα καταλάβει πια καστανιά, κούνησα το κεφάλι. «Έβαλε ο… λοχαγός να τον πω, τέλος πάντων ο διοικητής μας, εμένα κι έναν ακόμη από τη Σπηλιά, να πάμε στο διπλανό χωριό να πάρουμε τα ζώα. Εκεί είχε μαζέψει ο στρατός όλους τους βοσκούς της περιοχής με τα πρόβατα, τα κατσίκια και τα γελάδια, για να μην τα πάρουμε εμείς. Ήταν εκεί και ο πατέρας μου, που είχε πρόβατα. Εγώ τότε έκανα φασαρία, ‘ρε, τον πατέρα μου θες να σκοτώσω, να πάει άλλος’ έλεγα αλλά τίποτα. ‘Μόνο εσύ, που ξέρεις την περιοχή, μπορείς να κάνει αυτή τη δουλειά’, έλεγε ο διοικητής». Στιγμιαία μου ‘κανε φοβερή εντύπωση ότι δεν τον πείραξε πως κάποιος μπορεί να σκότωνε τον πατέρα του, αρκεί να μην τον σκότωνε ο ίδιος. Επειδή τον ξέρω καλά όμως κατάλαβα ότι αυτή η φράση ήταν απλά η επιχειρηματολογία του σε μία σκληρή εντολή. «Τελικά πήγαμε εμείς οι δύο. Φτάσαμε το βράδυ σε μια βρύση έξω από το χωριό και χωριστήκαμε. Θα πηγαίναμε ο καθένας σε διαφορετικό σημείο, για να βλέπουμε καλά, και θα περιμέναμε το πρωί. Μόλις έφεξε άρχισαν να βγάζουν οι βοσκοί τα ζώα έξω. Ακολουθούσαμε κι εμείς κρυφά. Οι βοσκοί μας κατάλαβαν κι άρχισαν να κάνουν σήμα ο ένας στον άλλον ότι (δήθεν) έρχονταν ένας αετός. Με δική μου πρωτοβουλία, γιατί η εντολή ήταν να ορμήσουμε με τα όπλα και μετά τη μάχη να πάρουμε όσα ζώα μπορούσαμε… αλλά εγώ αποφάσισαν να μην ακούσω την εντολή. Έτρεξα κι άρχισα να διώχνω τα ζώα προς το χωριό μας. Ακολουθούσαν και οι τσοπάνηδες από πίσω. Έτσι, μαζί με τον άλλον φέραμε στον καταυλισμό όλα τα ζώα και τους τσοπάνηδες μαζί, χωρίς να σκοτώσουμε κανέναν. Ανάμεσα στους τσοπάνηδες ήταν κι αυτός που πίναμε τώρα τσίπουρο μαζί. Από τότε έμεινε κι εκείνος αντάρτης, μαζί μας. Γι’ αυτό ακόμη και σήμερα, λέει συνέχει ‘είσαι μεγάλος’ και τέτοια».
«Τον στρατολόγησες, δηλαδή;» ρωτάω κι εγώ, για να πάρω την απάντηση «ναι, τον στρατολόγησα, μαζί με τα ζώα, χαχα».

PS1. Ο μπαρμπα-Γιάννης έχει πατήσει για καλά τα 80. Στον εμφύλιο βρέθηκε αντάρτης μαζί με τα δύο αδέρφια του. Ήταν ο μικρότερος από τους τρεις. Ο μεγαλύτερος ήταν αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού και ο «θεωρητικός» της οικογένειας. Με τον συγκεκριμένο ήθελα για πολλά χρόνια να κάνω συζήτηση για τον εμφύλιο. Κάναμε πολλές πολιτικές συζητήσεις αλλά ποτέ δε μιλήσαμε για τον εμφύλιο. Τα δύο πρώτα αδέρφια την κοπάνησαν μαζί την άνοιξη, με διαφορά λίγων ημερών. Μ’ αγαπούσαν πολύ και οι δύο. Ούτε στις κηδείες τους δεν πήγα να τους χαιρετήσω αλλά ξέρω ότι δεν τα μετρούσαν πολύ αυτά. Τώρα έμεινε ο μπαρμπα-Γιάννης μόνος του. Είναι παλικάρι και δεν θέλει να δείχνει στεναχωρημένος (τον βοηθάει και το τσίπουρο). Για φόβο ούτε κουβέντα. Κι αφού τους άλλους δύο δεν πρόλαβα να τους ακούσω αποφάσισα να γράψω μερικές από τις ιστορίες του μπαρμπα-Γιάννη. Είναι πολλές. Θα έχω να θυμάμαι και να γράφω για πολλά χρόνια.

PS2. Στη φωτογραφία, το βουνό που μου έδειξε ο μπαρμπα-Γιάννης για να δω την μεγάλη καστανιά. Έχω άδικο που απλά κούνησα το κεφάλι?

PS3. Πρώτη φορά σ’ αυτό το κείμενο τον αποκαλώ μπαρμπα-Γιάννη. Από ‘μένα ακούει στην προσφώνηση «παππού».

walking free

Κιθαριστικό και απολαυστικό indie. Κι όμως έρχεται από Αμερική.

Austerity days

Τρίτη, 28.6
Δύσκολο ξύπνημα νωρίς το πρωί και τρεχάματα. Στάση εργασία 11.00 με 15.00. Στη συνέχεια δουλειά μέχρι αργά το βράδυ. Η τηλεόραση όλη μέρα δείχνει τη μάχη στην πλατεία Συντάγματος. Τελείωσα από τη δουλειά μετά τα μεσάνυχτα. Στη 1.00 το πρωί με περίμενε ο Κώστας στο σπίτι του. Πήγα με το αυτοκίνητο. Βάλαμε δύο βαλίτσες στο πορτμπακάζ και φύγαμε για αεροδρόμιο. Πετούσε στις 5.00 για Ολλανδία, με εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Μετανάστης ο Κώστας. «Μην σκας ρε. Μέχρι τον Σεπτέμβρη θα βρεις δουλειά κι ένα βραδάκι θα βάλω την κόρη και τη γυναίκα σου στο αυτοκίνητο, θα τις φέρω κι αυτές στο αεροδρόμιο και θα σου τις στείλω», του είπα αποχαιρετώντας τον. «Μόλις βρω θα αρχίσω να ψάχνω και για σένα» μου ‘πε κι έφυγε.

Τετάρτη, 29.6
Δύσκολο ξύπνημα νωρίς το πρωί και τρεχάματα. Στάση εργασία 11.00 με 15.00. Διαδήλωση και ξανά δουλειά μέχρι αργά το βράδυ. Το μεσοπρόθεσμο πέρασε. Η τηλεόραση όλη μέρα δείχνει τη μάχη στην πλατεία Συντάγματος…

 

 

 

 

 

PS. Λίγοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται πραγματικά τι σημαίνει ελευθερία. Ακόμη λιγότεροι μπορούν να τη διδάξουν. Τα τελευταία χρόνια, ο καλύτερος από αυτούς ήταν ο Γιάννης Μανωλεδάκης. Πέθανε την Κυριακή. Καλό ταξίδι κύριε καθηγητά

indignado or rioter ?

«Δεν έχεις δίκαιο», μου είπε σήμερα ο Πανωκάτος, επειδή τα βάζω με τους αγανακτισμένους. «Εσύ, γιατί δεν έρχεσαι στο Λευκό Πύργο;» με ρώτησε κάποιος άλλος σύντροφος, ενώ λίγες μέρες νωρίτερα ένας ακόμη προσπαθούσε να με πείσει ότι στις συνελεύσεις της αγανάκτησης γεννιέται το καινούργιο, το μέλλον, κι ότι εγώ αδυνατώ να δω αυτή την πραγματικότητα. Έχω ισχυρές υποψίες ότι οι σύντροφοι αυτοί βρίσκονται σε σύγχυση. Όχι μεγαλύτερη από τη δική μου, αλλά διαφορετική.
Αυτό όμως που πιστεύω με βεβαιότητα είναι ότι σε μεγάλο βαθμό η «αγανάκτηση του 2011» εκδηλώνεται με ειρηνικό τρόπο ως αντίδραση στην βία της «εξέγερσης του 2008». Αν δεν υπήρχε η βία του 2008 δεν ξέρω πόσο ειρηνικές θα ήταν οι διαμαρτυρίες του 2011.

Δεν θα σου αναλύσω τους λόγους για τους οποίους πιστεύω ότι οι πιο πάνω σύντροφοι βρίσκονται σε σύγχυση. Θα προσπαθήσω όμως να σου περιγράψω στα γρήγορα τη δική μου: Εξακολουθώ να πιστεύω βαθιά ότι σε ένα κόσμο ακραία βίαιο η απάντηση του επαναστάτη δεν μπορεί να είναι ακόμη περισσότερη βία. Το πρόβλημά μου ξέρεις πιο είναι; Ότι από τον «ακομμάτιστο» αγανακτισμένο του 2011 προτιμώ τον πολιτικά εξεγερμένο του 2008.

.

.

.

.

Τέχνη αγνή ανεξάρτητη

Μελωδία. Πικρή σαν την αλήθεια των στοίχων που την ακολουθούν.
Φωνή. Πιο σκληρή και καθαρή από διαμάντι.
Εικόνες. Καθρέφτης της μιζέριας κούφιων ανθρώπων.

Σου θολώνουν τα μάτια αλλά βλέπεις καλύτερα. Σφίγγεις τη γροθιά σου. Ένας λυγμός πνίγει την κραυγή σου.

P.S.: Ανάμεσα στα πρόσωπα που εμφανίζονται σ’ αυτό το αριστούργημα των υπόγειων κινηματογραφικών παραγωγών είναι και ο Θωμάς. Δεν γνωριζόμαστε πολύ καλά αλλά εδώ και χρόνια τον εκτιμώ τόσο ώστε τον θεωρώ φίλο μου. Δεν ξέρω αν το βίντεο έγινε αφορμή για να αποκαλύψει το άγνωστο (σ’ εμένα) υποκριτικό ταλέντο του ή αν απλά κάθισε σε ένα καναπέ τρώγοντας μακαρόνια και όλα τα υπόλοιπα έγιναν μόνα τους. Εξάλλου δεν έχει σημασία.

Τσιγάρα και πίπες μόνο σε ανοιχτούς χώρους

Από 50 έως 500 ευρώ πρόστιμο θα εισπράττεις στο εξής αν σε τσιμπήσουν να καπνίζεις σε κλειστό δημόσιο χώρο της ελληνικής επικράτειας. Στους ανοιχτούς επιτρέπονται όλα. Το ερώτημα που μου δημιουργήθηκε είναι τι θα συμβεί εάν σε πιάσουν να καπνίζεις φούντα σε κλειστό δημόσιο χώρο. Θα σε πάνε αυτόφωρο για τη φούντα κι αν έχεις μόνο ένα μπάφο θα σε αφήσουν ατιμώρητο; ή θα σου ρίξουν κανένα τσουχτερό πρόστιμο για το κάπνισμα; ή μήπως πάλι θα σου ρίξουν το πρόστιμο για το κάπνισμα και στο καπάκι θα σε πάρουν στο αυτόφωρο να δεις πως είναι τα κρατητήρια το βράδυ; Αυτή η τρίτη εκδοχή είναι η χειρότερη. Αν ισχύει όμως η πρώτη, καλύτερα να καπνίζεις μόνο φούντες.

PS1: Τα παιδιά της φωτογραφίας είναι από το Μεξικό. Όπως μα λέει ο Saulo Ruiz βγήκαν από τα ρούχα τους το Μάιο του 2007 διεκδικώντας νομιμοποίηση της φούντας. Σαφώς και η διαδήλωση είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από το αίτημα.
PS2: Αν σου πω ότι έχω δύο μέρες να καπνίσω θα με πεις ΠΑΣΟΚο?
PS3: Δεν σε ξέχασα. Απλά, όπως πιθανόν θα έχεις καταλάβει, είχα πολλές δουλειές το καλοκαίρι.

ship to gaza

- Άνοιξε την τηλεόραση γρήγορα.
- Τι έγινε;
- Επιτέθηκαν οι ισραηλινοί στα πλοία που πήγαιναν στη Γάζα. Έχει νεκρούς λένε. Ήταν και η Μαρία σε ένα πλοίο…

Τα όπλα ηττήθηκαν ήδη. Ο Στόλος της Ελευθερίας πληγώθηκε ανεπανόρθωτα αλλά δεν απέτυχε. Το μήνυμα ελευθερίας που μετέφερε, κατόρθωσε με βαρύ τίμημα να το στείλει σε όλο τον κόσμο.

PS.: Τη Μαρία δεν τη γνωρίζω προσωπικά. Όμως την έχω διαβάσει πολλές φορές, όπως σ’ αυτό το κείμενο, λίγες μέρες πριν το ταξίδι της.

Exams

Όλη η χώρα στα θρανία αναστενάζει. Στη Ρόδο, το κόλπο με το κινητό ναυάγησε. Σε χιλιάδες άλλες περιοχές της χώρας το κλασικό σκονάκι αποδείχθηκε και σήμερα αξεπέραστο.